برخی از فسیل‌های Dromaeosaurid، پرهای بلند و پهنی را روی دست‌ها و بازوها (remiges) و دم (rectrices) و همچنین پرهای کوتاه‌تر و کرک مانندی که بدن را می‌پوشاند، حفظ کرده‌اند. سایر فسیل‌ها، که آثار واقعی پرها را حفظ نکرده‌اند، هنوز برآمدگی‌های مرتبط با آن را روی استخوان‌های ساعد، جایی که پرهای بلند، در زمان حیات به آن متصل می‌شدند، دارا هستند. به طور کلی، این الگوی پر بسیار شبیه Archaeopteryx است.
اولین Dromaeosaurid که شواهد قطعی از پر داشت، Sinornithosaurus بود که در چین کشف شد. بسیاری از فسیل‌های Dromaeosaurid دیگر با پرهایی که بدنشان را پوشانده بود، یافت شده‌اند، و حتی برخی هم با بال‌های پردار و کاملاً توسعه‌یافته! Microraptor حتی شواهدی از یک جفت بال روی پاهای عقبی خود را نشان می‌دهد. در حالی که حفظ و ایجاد آثار مستقیم پر فقط در رسوبات ریزدانه امکان‌پذیر است، برخی از فسیل‌های یافت شده در سنگ‌های درشت‌تر، شواهدی از پر (نقاط اتصال پرهای بال که برخی از پرندگان دارند) را نشان می‌دهند. Dromaeosauridهایی مانند، Rahonavis و Velociraptor هر دو با برآمدگی‌هایی در فسیل‌شان پیدا شده‌اند که نشان می‌دهد این گونه‌ها با وجود اینکه هیچ اثر مستقیمی از پر پیدا در فسیل‌هایشان نداشتند، بدنی پوشیده از پر داشتند. با توجه به این موضوع، به احتمال زیاد حتی Dromaeosauridهای بزرگتر نیز پر داشته‌اند، زیرا حتی پرندگان امروزی که توانایی پرواز ندارند نیز بیشتر پرهای خود را حفظ کرده‌اند و Dromaeosauridهای بزرگ، مانند Utahraptor، پرهای نوک‌تیز خود را حفظ کرده‌اند. اگرچه برخی از دانشمندان تا مدتی بر این باور بودند که Dromaeosauridهای بزرگتر بخشی یا تمام پوشش پرهای خود را از دست داده‌اند، اما با کشف پر در نمونه‌های Velociraptor به عنوان مدرکی مبنی بر حفظ پرها توسط همه اعضای خانواده‌ی Dromaeosauridها، این دیدگاه کنار گذاشته شد.
گونه‌ی Dakotaraptor گونه‌ای حتی بزرگتر از بسیاری از سایر Dromaeosauridها است که شواهدی از پر دارد. اگرچه این تاکسون توسط برخی محققان به عنوان chimeara در نظر گرفته می‌شود. چنین ویژگی‌هایی یعنی وجود پر، در خانواده‌ی Oviraptorها نیز وجود دارد.
- البرز امیدی شاه‌آباد