• انقراض دسته جمعی پایان پرمین حدود ۲۵۲ میلیون سال پیش رخ داد و بیش از ۸۰ درصد از گونه های دریایی و ۷۰ درصد از گونه های زمینی را به دلیل تغییرات شدید محیطی از جمله گرم شدن کره زمین، اسیدی شدن اقیانوس ها و خشکسالی های طولانی از بین برد.
بازیابی موجودات دریایی پس از انقراض پایانی پرمین به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است، اما جدول زمانی بازیابی اکوسیستم در حیات در خشکی بسیار کمتر شناخته شده است. در حالی که مدت‌هاست این نظریه مطرح شده است که مناطق زمینی با عرض جغرافیایی پایین برای مدت طولانی، ۷ تا ۱۰ میلیون سال پس از انقراض، غیرقابل سکونت باقی مانده‌اند، اما نتایج تحقیقات جدید نشان می‌دهد که برخی از اکوسیستم‌ها از آنچه قبلا تصور می‌شد، سازگارتر بودند. برای بازسازی جدول زمانی بازیابی اکوسیستم در خشکی، دکتر تیان و همکارانش فسیل‌های اثری (مانند گودال‌ها و ردپاها)، بقایای گیاهی و فسیل‌های مهره‌داران را که در سنگ‌های رسوبی در تریاس اولیه که پس از انقراض پایان پرمین در حدود ۲۵۲ میلیون سال پیش حفظ شده بود، تجزیه و تحلیل کردند.
این فسیل ها از نهشته های دریاچه و رودخانه در حوضه مرکزی شمال چین به دست آمده اند. محققان از ترکیبی از تکنیک‌هایی مانند چینه‌شناسی زیستی، آیکنولوژی (مطالعه فسیل‌های ردیابی)، رسوب‌شناسی و تحلیل‌های ژئوشیمیایی استفاده کردند. مطالعات آنها نشان دهنده‌ی وجود محیطی خشن در آغاز دوره تریاس اولیه است. فسیل‌های این دوره نشان‌دهنده یک جامعه تک‌گونه‌ای است، به این معنی که تنها یک نوع ارگانیسم سلطنت را در دست گرفته است!
فسیل‌ها کاهش قابل‌توجهی در اندازه ارگانیسم‌ها نسبت به قبل از انقراض پایان پرمین را نشان دادند. با این حال، فسیل‌های حدود ۲۴۹ میلیون سال پیش افزایش سایز ساقه‌های گیاه، آثار ریشه و نشانه‌هایی از فعالیت حفره‌ای را نشان دادند که نشان‌دهنده یک محیط پایدارتر و ساختارمندتر است.
• دانشمندان همچنین فسیل هایی از مهره داران گوشتخوار با اندازه متوسط را کشف کردند که نشان می دهد شبکه های غذایی چند سطحی در این مرحله ایجاد شده است. احیای رفتار حفاری، که تا حد زیادی پس از رویداد انقراض ناپدید شده بود، یک یافته کلیدی بود. Lystrosaurus از گونه هایی بود که احتمالا چنین رفتاری را داشته!
رفتار حفاری نقش مهمی در هوادهی رسوبات و چرخه مواد مغذی در اکوسیستم های ساحلی ایفا می کند و نشان می دهد که حیوانات در این مدت با فرار به زیر زمین خود را با استرس های محیطی سازگار کردند. این یافته‌ها این دیدگاه را به چالش می‌کشد که بازیابی اکوسیستم در خشکی پس از انقراض به طور قابل‌توجهی از حیات دریایی عقب مانده است، و نشان می‌دهد که برخی از اکوسیستم‌ها قبلاً در یک بازه زمانی نسبتاً کوتاه زمین‌شناسی در حال تثبیت بودند.
دکتر جینان تانگ، از دانشگاه علوم زمین چین، می‌گوید: «مطالعه ما اولین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد، بر خلاف تصورات گذشته، زندگی در اکوسیستم‌های ساحلی استوایی-نیمه‌گرمسیری پس از انقراض جمعی پرمین نسبتاً سریع بازگشت. سوابق فسیلی که ما مطالعه کردیم نشان می دهد که مناطق ساحلی نقش مهمی در تثبیت اکوسیستم ها پس از انقراض داشتند. رودخانه‌ها و تالاب‌ها ممکن است به‌عنوان پناهگاه عمل کرده باشند و شرایط پایدارتری را فراهم کنند که به زندگی سریعتر از نواحی خشک‌تر و داخلی‌تر بازگردد.»
📎مطالعه کنید
-البرز امیدی شاه‌آباد