💠 شصت‌ویکمین عصرنشینی هنر و اندیشه «دیدار» با نگاهی به نمایشگاه «مدرسۀ میناب» برگزار شد.
🔸مهدی رسولی: اگر جماعت نقاش تصویر ناخودآگاه جمعی را که بسیار تجریدی و بسیار نادیدنی است، دیدنی نکنند، به‌گونه‌ای از دنیا عقب می‌افتند. نه از مردم آن جامعه؛ از دنیا عقب می‌افتند. حتی از دنیایی که خودشان ترسیم کرده‌اند، جهان برساختۀ اندیشۀ خودشان، عقب می‌افتند.
🔸️آزاده حاجی‌سلیمی: اگر مواجۀ ما با نمایشگاهی که شاهد آن هستیم، بر این مبنا باشد که بخش‌هایی از آن حقیقت و فجایعی که اتفاق افتاده و هرگز نمی‌تواند به بیان رنگ و خط و طرح و کلام بیاید، در این آثار آشکار شده است، باید آن وجه مستور را مبنا قرار دهیم و به سمت آن بخش اصلی و آن حقیقت بزرگ‌تری که در پس این نقاشی‌هاست، حرکت کنیم.
🔸️علی‌رضا سمیعی: چرا در نمایشگاهی که آن را به‌عنوان نمایشگاه جنایت برپا می‌کنیم، باید اثری داشته باشی که این‌ها آبستره باشند؟ اگر تاریخ نخوانده باشند، فکر می‌کنند این مدرسه را طوفان حوادث در هم کوبیده است؛
تو زمانی می‌توانی خالق یک اثر هنری باشی که متجسم‌کنندۀ وضعیت خودت باشی.
🔗مشروح گزارش
🔗صوت
بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | سایت
Post #4046
170
