پژوهش‌های گسترده روی صدها هزار کودک و نوجوان نشان می‌دهد اختلالات بینایی درمان‌نشده—به‌خصوص نزدیک‌بینی—می‌تواند خطر اضطراب و علائم افسردگی را افزایش دهد.

وقتی کودک خوب نمی‌بیند، از فعالیت‌های ورزشی و جمعی کنار می‌کشد، در کلاس تحت فشار قرار می‌گیرد و کم‌کم به سمت انزوا می‌رود. همین مسیر، زمینه‌ی مشکلات روانی را تقویت می‌کند.

در مورد استرابیسم (انحراف چشم) هم همین الگو دیده می‌شود؛ علاوه بر مشکل دید، ظاهر متفاوت می‌تواند اعتمادبه‌نفس را کاهش دهد و احساس خجالت ایجاد کند.

پیام اصلی روشن است:
مشکلات بینایی کودکان فقط «چشم» نیست؛ روی سلامت روانشان اثر مستقیم دارد.
تشخیص و درمان زودهنگام، از اضطراب و انزوا جلوگیری می‌کند.

@Razcom