زمانی که باد فراموشی می‌وزد و خاکستر خاطرات را بر باد می‌دهد، این قلم است که با تیغ تیز خویش، نام‌ها را بر سنگ زمان حک می‌کند؛ از انسان‌هایی می‌نویسد که با انتخاب خویش، به تاریخ شکل دادند و به ما آموختند که «بودن» با «تن دادن» فرق دارد و خود را به آزادگی می‌سپارد تا «نشدن» را «شدن» کند و «مردن» را «زیستن».

در اینجا قلم تبدیل می‌شود به «خاطره‌ای مقاوم»؛ خاطره‌ای که از جنس زخم است و از تبار خون. هر قطرهٔ مرکبش فریادی است در برابر سلطهٔ «تاریکی» بر «روشنایی». آزادی‌خواهانی که در تابوت‌های بی‌نشان خفته‌اند، تنها با این قلم زنده می‌مانند؛ چرا که مرگ حقیقی نه در لحظهٔ خاموشی نفس، که در لحظهٔ فراموشی نام است.

و اینجاست که قلم، به پلی میان «امروز» و «دیروز» بدل می‌شود. پلی که اگر نباشد، فردا در جهل بی‌سابقه‌ای غرق خواهیم شد که نه از نادانی، بلکه از خیانت حافظهٔ جمعی ناشی شده‌است. این قلم، چون سربازی در میدان نبرد روایت، می‌جنگد تا دشمن فراموشی را از تبار انسانیت بزداید.

پس امروز، روز قلم است؛ اما نه هر قلمی! روز قلمی‌ است که جوهرش خون، نقطه‌هایش اشک، و خطوطش زخم‌هایی التیام‌یافته در بستر زمانند. روز قلم، روز بزرگداشت مقاومتی است که در سکوت واژه‌ها جریان دارد و تا ابد یادآور این حقیقت است که قلمی که با خون می‌نویسد، هرگز نمی‌شکند؛ زیرا شکستنش خود فصلی دیگر از نوشتن است.

🔶چهاردهم تیرماه، روز قلم گرامی باد.

@Rayanesh_CE