من اگر بنشینم،
تو اگر بنشینی،
چه کسی برخیزد...
شاید یک سال پیش که برای زدن یک تمرین یا برای خوندن کوییزی که همون روز داشتی به لابی دانشکده می‌اومدی، به دلیل شلوغی لابی، جایی برای نشستن پیدا نمی‌کردی. فضا با دانشجوهای رشته‌های مختلف پر شده‌بود و جایی برای خود بچه‌های کامپیوتر نبود، اما شورا بعد از شنیدن این مطالبهٔ دانشجوهای دانشکده، راه حلی مناسب پیدا کرد و از شلوغی لابی کاهید.
یا مثلا موقع انتخاب واحد وقتی یه سری اتفاقات عجیب و غریب رخ داد، شورا با هم‌دلی و هم‌صدایی دانش‌جوها حق دانش‌جوها رو به اونها برگردوند.
همین هم دلی و هم صدایی نیاز شوراست تا بتونه کارهایی بیشتر از قرض دادن روپوش و شارژر و سه راهی و کتاب به دانش‌جو انجام بده و به مطالبات به حق دیگه‌ای هم جامهٔ عمل بپوشونه. برای دانشجوهایی که میشه گفت اولویت اصلی‌شون درسه، انتخاب واحد امسال نمونهٔ عالی هم‌دلی بود. هم دلی ای که میتونه دانشکده ما رو به فضایی بهتر تبدیل کنه.
من اگر برخیزم،
تو اگر برخیزی،
همه برمیخیزند...
#انتخابات_صنفی
Post #64
782
