* نامی ترین سپیدار...
(به پیشگاه استاد شفیعی کدکنی)

در این زمانه ی الکن و تردیدها
که سایه های دروغین
روشنی خورشید را
مخدوش کرده اند
هیچ آوایی
به رسایی نام شریف تو نیست
تو تمثیل راستین بارانی
در عقیمسالی دانایی و رویش....
افسوس ....
تاریخ
دراین بیراهه ی متروک
نامهای بسیاری را
وارونه
به تصویر کشیده
کوچکترین مغول را
چنگیز خان می خواند
وبزرگترینِ میرزاها را
میرزا کوچک ....
کدام صنوبر از میرزا
بلندتر است
تا او را
کوچک جنگلی بخواند؟
****
میان این همه وارونگی
تو آن نام درخشان و ایستاده ای
از تبار رندان نشابور.
خیال ما
از شعر تو
به شیوه ی چشمه ها
لبریز موسیقی است..
و بودنمان
از سرودن تو
رنگین ...
تو معاصر همه زخمهای تاریخ
این سرزمینی...
وآیینه ای برای
فریادهای بی صدای ما...
خوشا ما
که در زمانه ی توایم...
خوشا درختان کوچه باغهای نشابور
و خوشا کدکن
که کنار کوه بلند شکوه تو
نامی شده 
و کامی برده....
دراین روزگار بادهای هرزه
و گون هایی که ادعای صنوبری شان
بهار را از کرده ی خود
پشیمان کرده
تو آن سپیداری
که باغهای معاصر
از تو نشانی می گیرند..

✍ دکتر منوچهر کمری،دیماه ۹۷

♦️راویژپرس
@ravizh14