🔴سه شرط برای شروع مجدد اعتراضات در ایران / چه زمانی حکومت ایران به این نتیجه می‌رسد که دیگر نمی‌تواند ادامه دهد؟ / واشنگتن پست

🔴سه شرط تغییر

🔴سقوط حکومت ایران نه با بمباران خارجی و نه با فراخوان‌های سیاسی واشنگتن محقق می‌شود، بلکه به هم‌زمانی چند تحول داخلی وابسته است.

1⃣نخست، اعتراضات باید دوباره در مقیاسی سراسری و فراتر از شکاف‌های طبقاتی و منطقه‌ای شکل بگیرد؛ مشابه موجی که از اعتصاب بازاریان تهران در دسامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و به هر ۳۱ استان گسترش یافت.

2⃣دوم، معترضان باید بتوانند پس از آغاز سرکوب و قطع اینترنت نیز در خیابان باقی بمانند. سوم، ادامه سازمان‌دهی نیازمند زیرساخت ارتباطی مستقل از شبکه‌های تحت کنترل حکومت است.

🔴تجربه اعتراضات ژانویه نشان داد که حتی فعال‌شدن رایگان استارلینک و ورود هزاران ترمینال به ایران نیز تضمینی برای حفظ ارتباط نبود؛ حکومت با پارازیت، ردیابی تجهیزات و مختل‌کردن شبکه توانست بخش بزرگی از این دسترسی را از کار بیندازد. در نتیجه، گستردگی اعتراض به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست؛ توان بقا و هماهنگی زیر فشار اهمیت بیشتری دارد.

🔴شکاف در دستگاه

3⃣مهم‌ترین متغیر، رفتار نیروهای امنیتی است. انقلاب‌ها زمانی امکان موفقیت بیشتری پیدا می‌کنند که دستگاه سرکوب در اجرای دستورها دچار تردید، شکاف یا فروپاشی شود. ارتش شاه در سال ۱۹۷۹ پس از ماه‌ها درگیری سرانجام از ادامه سرکوب فاصله گرفت و ارتش سوریه در ۲۰۲۴ عملاً از هم پاشید؛ اما نیروهای نظامی ایران تا اینجا عمدتاً منسجم باقی مانده‌اند.

🔴سپاه پاسداران و بسیج، به‌واسطه پیوندهای ایدئولوژیک و منافع اقتصادی، همچنان به نظم موجود متصل‌اند. در کنار آنها، رفتار مدیران و مقام‌های میانی نیز تعیین‌کننده است. تغییر زمانی شتاب می‌گیرد که این بخش از ساختار حکومتی به این نتیجه برسد که نظم موجود دوام ندارد و در ساختار آینده نیز برای خود جایگاهی متصور باشد.

🔴انزوای کامل و نبود چشم‌اندازی برای بقای سیاسی یا شخصی، انگیزه‌ای برای جداشدن از حکومت ایجاد نمی‌کند. حتی کشته‌شدن آیت‌الله علی خامنه‌ای در حمله آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه و انتقال قدرت به آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای نشان داد که حذف رأس هرم لزوماً به فروپاشی ساختار منجر نمی‌شود.

🔴پس از فروپاشی

🔴این سناریو، تغییر حکومت را پایان بحران نمی‌داند. حتی در صورت تحقق همه شروط، ایران ممکن است با دوره‌ای از خلأ قدرت، بی‌ثباتی، بحران انسانی و فعال‌شدن جریان‌های جدایی‌طلب در مناطق پیرامونی مواجه شود. فشار اقتصادی می‌تواند محرک اصلی اعتراضات بعدی باشد؛ تورم بسیار بالا، بیکاری بیش از یک‌پنجم جوانان، افزایش قیمت سوخت و کمبود انرژی زمینه نارضایتی را تقویت کرده است، اما هیچ‌یک به‌تنهایی تضمین‌کننده فروپاشی نیست.

🔴از این منظر، حمایت مؤثر خارجی بیش از آنکه به تشویق مردم برای «تصرف نهادها» محدود شود، به آمادگی برای مرحله بعد نیاز دارد: برنامه‌ای برای امنیت فوری، کمک‌های انسانی، بازسازی و جلوگیری از خلأ حاکمیتی. پیام‌هایی مانند «کمک در راه است» تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که پشت آنها سازوکاری عملی برای لحظه انتقال وجود داشته باشد؛ وگرنه تجربه ماه‌های گذشته نشان داده است که حتی اعتراضات گسترده، حذف رهبر و حملات نظامی خارجی نیز الزاماً به تغییر حکومت منتهی نمی‌شود.

✅ با روندنگار، از هیچ تحول بین‌المللی جا نخواهید ماند
⭕️@Ravandnegarr

🫥