‌
🔰دست در دست هم دهیم به کین؛ میهن خود را کنیم نابود!

✍ اختصاصی "۹ دی" || چندین روز از حبس حمید رسایی گذشته است؛ حبسی که ریشه آن به انتشار مطلبی درباره رئیس مجلس و شکایتی بازمی‌گردد که از سوی محمدباقر قالیباف پیگیری شد. اما آنچه این ماجرا را بیش از خودِ حکم محل تأمل می‌کند، زمان اجرای آن است.

◼️رسایی درست در مقطعی راهی زندان شد که صدایش را بلندتر از همیشه علیه آنچه «مذاکره غلط و بی‌حاصل»، فساد و ناکارآمدی درون ساختار و بی‌توجهی به مطالبات مردم می‌دانست، به گوش مسئولان می‌رساند. پرسش افکار عمومی این است: چرا اجرای حکم در چنین مقطعی باید اتفاق بیفتد؟ آیا قرار است منتقد، به جای آنکه پاسخ مطالبه‌اش را بگیرد، از صحنه حذف شود؟

◽️موضوع فقط حمید رسایی نیست؛ موضوع حق مردم برای شنیدن صدای منتقد است. اگر نماینده‌ای نسبت به عملکرد مسئولان، مذاکرات، فساد یا تصمیمات جریان حاکم بر مجلس و دولت اعتراض دارد، پاسخ آن باید استدلال، شفافیت و پاسخگویی باشد؛ نه اینکه فضای سیاسی به سمتی برود که منتقد احساس کند هزینه اعتراضش، حذف شدن از صحنه است.

◼️جریان موسوم به «وفاق» اگر واقعاً خود را متعهد به منافع ملی و وحدت می‌داند، باید بیش از دیگران تحمل شنیدن نقد را داشته باشد. وفاقی که منتقد را ساکت کند، وفاق نیست؛ ائتلاف برای بی‌صدایی است.

◽️و درباره قالیباف نیز سؤال روشن است: آیا رئیس مجلس در برابر انتقاد، باید از ظرفیت و جایگاه خود برای پاسخگویی استفاده کند یا شکایت و پیگیری قضایی را به ابزاری برای برخورد با منتقد تبدیل کند؟ حتی اگر سخن یک نماینده تند، گزنده یا قابل نقد باشد، مردم حق دارند بدانند چرا در نهایت، منتقد به زندان می‌رود اما درباره اصل انتقاد، پاسخ روشنی داده نمی‌شود.

◼️این ماجرا را نباید صرفاً دعوای شخصی میان دو سیاستمدار تقلیل داد. مسئله بزرگ‌تر از رسایی و قالیباف است؛ مسئله این است که آیا در جمهوری اسلامی، نقد قدرت همچنان هزینه‌ای قابل پرداخت است یا نه؟

◽️و چه تعبیر مناسبی است این بیت حضرت حافظ: «گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند || جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد»

◼️اگر نقد فساد، مطالبه شفافیت، اعتراض به تصمیمات اشتباه و دفاع از حقوق مردم جرم تلقی شود، فردا هر صدای دیگری هم ممکن است با همین سرنوشت روبه‌رو شود و اگر مذاکره و مدارا با دشمن قسم خورده ملت ایران که خون رهبر و ملت بی گناهمان را آنچنان ریخت، مناسب است، چرا با رسایی چنین برخورد شد.

◽️امروز مسئله، دفاع کورکورانه از یک فرد نیست؛ دفاع از یک اصل است: قدرت نباید از نقد مصون باشد. و خطاب به جریان وفاق و کسانی که گمان می‌کنند با حذف یک صدا می‌توانند مسئله را پاک کنند باید گفت: صدای منتقد را می‌توان برای مدتی خاموش کرد، اما نمی‌توان مطالبه مردم را زندانی کرد.

◼️مبادا روزی برسد که دعوای جناحی، انتقام سیاسی و حفظ موقعیت قدرت، چنان بر عقلانیت غلبه کند که همه با هم، به جای اصلاح کشور، سرمایه اجتماعی نظام را فرسوده کنیم. اگر وفاق قرار است معنا داشته باشد، باید وفاق برای خدمت به مردم، مبارزه با فساد و تحمل نقد باشد؛ نه وفاق برای تقسیم قدرت و خاموش کردن منتقدان.

🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید:
🇮🇷 http://t.me/www_9day_ir