‌
♻️ حرمت جامعه، مقدم بر حرمت شخص

https://t.me/rasaee/33000

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ/ وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ ۚ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ
متکبرانه روی از مردم برمگردان، و در زمین با ناز و غرور راه مرو، همانا خدا هیچ خودپسند فخرفروش را دوست ندارد/ و در راه رفتنت میانه رو باش، و از صدایت بکاه که بی تردید ناپسندترین صداها صدای خران است.

اسلام برای همه امور انسان‌ها توصیه و برنامه دارد حتی برای راه رفتن و حرف زدن در اجتماع. آیات ۱۸ و ۱۹ سوره لقمان سه توصیه می‌کند:

۱. فروتنی در رفتار: خدا به لقمان یادآوری می‌کند که غرور و تکبر، ما را از دیگران دور می‌کند.

۲. ملایمت در گفتار: تأکید می‌کند که فریاد زدن و تندگفتن، حتی اگر محتوای سخن درست باشد، تأثیر منفی دارد.

۳. تأثیرگذاری مؤثر: این آیات به‌طور غیرمستقیم می‌گویند که برای هدایت و تأثیر بر دیگران، باید هم در رفتار (فروتنی) و هم در گفتار (نرمی) متعادل بود تا پیام ما بهتر شنیده شود.

البته قرآن کریم در آیه ۱۴۸ سوره نساء، یک استثنا را بیان می‌کند:
«خداوند دوست ندارد کسی با سخنان خود، بدیها (ی دیگران) را اظهار کند؛ مگر آن کس که مورد ستم واقع شده باشد...»

با تلفیق دو آیه سوره لقمان و سوره نساء، می‌توان این قانون کلی را دریافت:

رفتار مطلوب با مردم، نرمی و احترام است، اما جامعه نباید آن‌قدر ساکت باشد که صدای مظلوم در آن شنیده نشود. این استثنا تضمین می‌کند که حرمت اشخاص، به حرمت شکسته شدن حق افراد و گسترش ظلم منجر نشود.

@rasaee