• در ستایش مفهومی به نام رنج •

🧠 حلاجی | قسمت هفتم

آیا درد و رنج، خطایی در نقشه هستی است که باید پاکش کرد، یا تکیه‌گاهی است که انسان بدون آن فرو می‌ریزد؟ مرز فرار از درماندگی و از دست دادن عمق زندگی کجاست؟ این اپیزود از سیزیف آغاز می‌شود؛ سنگی را به قله می‌برد و سقوط را می‌بیند؛ تصویری از تقلا که به باور آلبر کامو، می‌توان در دل فرسایشش معنایی برای خوشبختی یافت.

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که رنج را نقصی می‌داند و ما را سطحی می‌کند. از آونگ شوپنهاور میان درد خواستن و ملال تکرار، تا بار سنگین آزادی در ویرانه‌های قرن بیستم، فلسفه انسان را با اضطراب هستی روبه‌رو کرده است.

در این اپیزود، از آشویتس با فرانکل تا ویرانی زندگی ایوب عبور می‌کنیم؛ نه برای ستایش ستم یا خودآزاری، بلکه برای واکاوی رنج‌هایی که تجربه بشر را می‌سازند. جستجویی برای فهم اینکه چطور می‌توان در تاریک‌ترین روزها معنایی آفرید و پرسید: آیا ما در پایان مسیر، شایستگی رنج‌هایمان را داریم؟

🔎 پژوهش و نگارش: امیررضا طالبی
🗣 گوینده: ثنا بروجی

🧶 #حلاجی؛ کلاف ذهنت رو باز کن

🔭 رصد | راوی صدای دانشجو
🆔 @rasad_iust | Instagram