رصدخانه سیاسی توییتر
ثبت و رصد گفتگوها در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها.
ما به جای قضاوت کردن گوش می‌کنیم.
چیزی نمینویسیم، بلکه نوشته‌ها را پوشش می‌دهیم.
مسئولیت پست ها با نویسنده است
تابع قوانین ایران
Hossein Ghatib حسین قتیب
اگر. گروه‌های شیعه نزدیک به ایران انتخابات پارلمانی عراق را برده بودند چرا الزیدی این طور سیاست‌های ضد ایران را پیش می‌برد؟
چند روزی است که یک صحنه بیش از بسیاری از تحلیل‌های پیچیده، موقعیت امروز ایران در عراق را توضیح میدهد. پروازهای ایران به فرودگاه‌های عراق متوقف شد. بغداد در برابر فشار تحریمی آمریکا عقب نشست و شرکتهای ایرانی عملاً امکان پرواز عادی به عراق را از دست دادند. سپس خبر دیگری منتشر شد: دولت عراق توانسته برای ازسرگیری محدود برخی پروازها، به‌ویژه به نجف، از وزارت خزانه‌داری آمریکا معافیت ویژه بگیرد.
به نظرم همین جزئیات از خود توقف پروازها مهم‌تر است. رابطه ایران و عراق به جایی رسیده که برای انجام یک پرواز عادی میان دو کشور همسایه، بغداد باید در واشنگتن مذاکره کند و معافیت بگیرد.
این اتفاق را اگر در کنار فشار بر شبکه‌های مالی مرتبط با ایران، محدودیت انتقال دلار و تلاش دولت عراق برای کنترل گروه‌های نزدیک به مقاومت قرار دهیم، یک پرسش جدی پیش روی ما قرار می‌گیرد. چگونه کشوری که طی دو دهه گذشته شاید مهم‌ترین حوزه نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران بوده است، امروز دولتی دارد که در تعدادی از مهم‌ترین پرونده‌ها ناچار است خود را با الزامات و فشارهای آمریکا تطبیق دهد؟ و مهم‌تر از آن، چگونه علی الزیدی، نخست‌وزیری که از دل توافق بلوک‌های شیعه بیرون آمد و برخی از همان نیروهایی که روابط نزدیکی با ایران دارند در به قدرت رسیدنش نقش داشتند، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که بخشی از سیاست‌های مورد نظر واشنگتن را اجرا می‌کند؟
برای پاسخ، باید کمی به عقب برگردیم.
انتخابات پارلمانی عراق در نوامبر ۲۰۲۵ یعنی تقریبا یک سال قبل یک برنده روشن به معنای متعارف نظام‌های پارلمانی نداشت. ائتلاف بازسازی و توسعه محمد شیاع السودانی با ۴۶ کرسی بزرگ‌ترین فهرست منفرد شد. ائتلاف دولت قانون نوری المالکی ۲۹ کرسی گرفت، صادقون ۲۷ کرسی، بدر ۱۸ کرسی و نیروهای دولت ملی نیز ۱۸ کرسی به دست آوردند. در میان سنی‌ها، تقدم ۲۷ کرسی داشت و در میان کردها حزب دموکرات کردستان با ۲۶ کرسی یکی از نیروهای اصلی بود. هیچ‌کس حتی به اکثریت لازم برای تشکیل دولت نزدیک نبود.
اما در عراق، برنده‌شدن در انتخابات الزاماً به معنای در اختیار گرفتن نخست‌وزیری نیست. بخش بزرگی از نیروهای شیعه بعد از انتخابات بار دیگر در قالب «چارچوب هماهنگی» گرد آمدند. بنابراین مسئله اصلی دیگر این نبود که چه کسی بیشترین رأی را گرفته است، بلکه این بود که چه کسی می‌تواند میان مراکز مختلف قدرت شیعه توافق ایجاد کند.
ابتدا تصور می‌شد رقابت اصلی میان السودانی و مالکی باشد. السودانی نخست‌وزیر مستقر بود، بزرگ‌ترین ائتلاف انتخاباتی را نیز در اختیار داشت و طی دوران نخست‌وزیری خود شبکه سیاسی مستقلی ایجاد کرده بود. همین استقلال روزافزون، برای بخشی از رهبران قدیمی‌تر شیعه مسئله ایجاد کرده بود. از سوی دیگر، نوری المالکی همچنان از یکی از منسجم‌ترین ماشین‌های سیاسی عراق برخوردار بود و در مرحله‌ای نیز نامزد چارچوب هماهنگی برای نخست‌وزیری شد.
اما بازگشت مالکی با مخالفت آشکار آمریکا روبه‌رو شد. امریکا در میانهه رویارویی با ایران تهدید کرد که در صورت انتخاب مالکی دسترسی به پولهای نفت ذخیره شده در حساب عراق در فدرال رزرو دچار مشکل میشود! در داخل چارچوب هماهنگی نیز اجماع لازم پیرامون مالکی وجود نداشت. بخشی از رهبران شیعه با بازگشت او مخالف بودند، بخشی از ادامه نخست‌وزیری السودانی نگرانی داشتند و گروه دیگری اصولاً به دنبال گزینه سومی بودند که نه به اندازه مالکی مناقشه‌برانگیز باشد و نه مانند السودانی به یک قطب سیاسی مستقل تبدیل شده باشد.
زیدی محصول همین نقطه بود.
@Rasad_Fa
اگر. گروه‌های شیعه نزدیک به ایران انتخابات پارلمانی عراق را برده بودند چرا الزیدی این طور سیاست‌های ضد ایران را پیش می‌برد؟
چند روزی است که یک صحنه بیش از بسیاری از تحلیل‌های پیچیده، موقعیت امروز ایران در عراق را توضیح میدهد. پروازهای ایران به فرودگاه‌های عراق متوقف شد. بغداد در برابر فشار تحریمی آمریکا عقب نشست و شرکتهای ایرانی عملاً امکان پرواز عادی به عراق را از دست دادند. سپس خبر دیگری منتشر شد: دولت عراق توانسته برای ازسرگیری محدود برخی پروازها، به‌ویژه به نجف، از وزارت خزانه‌داری آمریکا معافیت ویژه بگیرد.
به نظرم همین جزئیات از خود توقف پروازها مهم‌تر است. رابطه ایران و عراق به جایی رسیده که برای انجام یک پرواز عادی میان دو کشور همسایه، بغداد باید در واشنگتن مذاکره کند و معافیت بگیرد.
این اتفاق را اگر در کنار فشار بر شبکه‌های مالی مرتبط با ایران، محدودیت انتقال دلار و تلاش دولت عراق برای کنترل گروه‌های نزدیک به مقاومت قرار دهیم، یک پرسش جدی پیش روی ما قرار می‌گیرد. چگونه کشوری که طی دو دهه گذشته شاید مهم‌ترین حوزه نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران بوده است، امروز دولتی دارد که در تعدادی از مهم‌ترین پرونده‌ها ناچار است خود را با الزامات و فشارهای آمریکا تطبیق دهد؟ و مهم‌تر از آن، چگونه علی الزیدی، نخست‌وزیری که از دل توافق بلوک‌های شیعه بیرون آمد و برخی از همان نیروهایی که روابط نزدیکی با ایران دارند در به قدرت رسیدنش نقش داشتند، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که بخشی از سیاست‌های مورد نظر واشنگتن را اجرا می‌کند؟
برای پاسخ، باید کمی به عقب برگردیم.
انتخابات پارلمانی عراق در نوامبر ۲۰۲۵ یعنی تقریبا یک سال قبل یک برنده روشن به معنای متعارف نظام‌های پارلمانی نداشت. ائتلاف بازسازی و توسعه محمد شیاع السودانی با ۴۶ کرسی بزرگ‌ترین فهرست منفرد شد. ائتلاف دولت قانون نوری المالکی ۲۹ کرسی گرفت، صادقون ۲۷ کرسی، بدر ۱۸ کرسی و نیروهای دولت ملی نیز ۱۸ کرسی به دست آوردند. در میان سنی‌ها، تقدم ۲۷ کرسی داشت و در میان کردها حزب دموکرات کردستان با ۲۶ کرسی یکی از نیروهای اصلی بود. هیچ‌کس حتی به اکثریت لازم برای تشکیل دولت نزدیک نبود.
اما در عراق، برنده‌شدن در انتخابات الزاماً به معنای در اختیار گرفتن نخست‌وزیری نیست. بخش بزرگی از نیروهای شیعه بعد از انتخابات بار دیگر در قالب «چارچوب هماهنگی» گرد آمدند. بنابراین مسئله اصلی دیگر این نبود که چه کسی بیشترین رأی را گرفته است، بلکه این بود که چه کسی می‌تواند میان مراکز مختلف قدرت شیعه توافق ایجاد کند.
ابتدا تصور می‌شد رقابت اصلی میان السودانی و مالکی باشد. السودانی نخست‌وزیر مستقر بود، بزرگ‌ترین ائتلاف انتخاباتی را نیز در اختیار داشت و طی دوران نخست‌وزیری خود شبکه سیاسی مستقلی ایجاد کرده بود. همین استقلال روزافزون، برای بخشی از رهبران قدیمی‌تر شیعه مسئله ایجاد کرده بود. از سوی دیگر، نوری المالکی همچنان از یکی از منسجم‌ترین ماشین‌های سیاسی عراق برخوردار بود و در مرحله‌ای نیز نامزد چارچوب هماهنگی برای نخست‌وزیری شد.
اما بازگشت مالکی با مخالفت آشکار آمریکا روبه‌رو شد. امریکا در میانهه رویارویی با ایران تهدید کرد که در صورت انتخاب مالکی دسترسی به پولهای نفت ذخیره شده در حساب عراق در فدرال رزرو دچار مشکل میشود! در داخل چارچوب هماهنگی نیز اجماع لازم پیرامون مالکی وجود نداشت. بخشی از رهبران شیعه با بازگشت او مخالف بودند، بخشی از ادامه نخست‌وزیری السودانی نگرانی داشتند و گروه دیگری اصولاً به دنبال گزینه سومی بودند که نه به اندازه مالکی مناقشه‌برانگیز باشد و نه مانند السودانی به یک قطب سیاسی مستقل تبدیل شده باشد.
زیدی محصول همین نقطه بود.
@Rasad_Fa
