Ramin Parham

جنگِ 47ساله
«جنگِ توتالی (Total War) که به ایران تحمیل شده، نتیجۀ مستقیم و گریزناپذیرِ پارادآیمِ بنیان‌گذارِ دولتِ دینی در ایران است. نتیجۀ مستقیم و درازمدّت‌ترِ تصمیمی که 47 سال پیش گرفته شد و با تعین و تعریف و معرفیِ رسمی و علنیِ آمریکا بعنوان "دشمن" و "شیطانِ بزرگ" و در گام بعدی، یعنی در "انقلاب دوّم"، با تجاوز به معیارها و به حریمِ تجاوزناپذیرِ دیپلماسی و "تسخیر سفارت" و گروگانگیریِ دیپلمات‌هایِ آمریکایی در تهران، نهادینه شد.
تعین آمریکا (و تمدّنِ غربی) بعنوان "دشمن" و تعریفِ آن تحتِ‌عنوانِ "شیطان بزرگ"، نشان از درهم‌آمیختگیِ مزمنِ سیاست با عواطف و متافیزیکِ دینی در ایران داشت ... تمام جریان‌هایِ سیاسیِ سنّتیِ ایرانِ معاصر، چه در غالب‌هایِ رسمیِ اصلاح‌طلب و روزنه‌گشا و تندرو و کُندرو، و چه در اشکالِ مذهبی، سلطنتی، ملی - مذهبی، مصدقی، روشنفکریِ دینی، و ضدامپریالیستی، عمیقاً و به انواعِ مختلف، در شکل‌گیری و هِژِمون‌کردنِ این شلختگیِ فکری و درهم‌آمیختگیِ مفهومی و پاتولوژیک سهیم بوده‌اند.
هر پارادآیمی نهادهایِ خودش را می‌سازد و پارادآیمِ دشمنی با آمریکا و با تمدّنِ غربی و با ریشه‌هایِ تاریخیِ آن نیز می‌رفت تا از همان آغاز نهادهایِ عقیدتی، دانشگاهی، سیاسی، امنیتی و تجاریِ خودش را بسازد. اِلیتِ خودش را ساخت. اِلیتی که در تمامیِ این 47 سال، منتفعِ اصلیِ آن پارادآیم بوده، چه انقلابی، چه کارگزار، چه اصلاح‌طلب، چه تندرو چه کُندرو. تمامی‌شان منزلتِ اجتماعی و منفعتِ مادّی‌شان را مدیونِ "جنگ نعمت است" و "تحریم نعمت است" بوده‌اند.
چنین پارادآیمی نمی‌توانست، و تا زمانی که پابرجاست، نمی‌تواند نتیجۀ منطقیِ دیگری جز جنگِ توتالِ سیاسی، نظامی، اقتصادی، تجاری، صنعتی، فکری، حقوقی و مالیِ ابَرقدرتِ دنیا علیه ایران را درپی داشته باشد... از ایران و پارادآیمِ دولتِ دینی، یکی باقی خواهد ماند، دیگری از میان خواهد رفت. مشکلِ اصلی در معضلی سیاسی بنام "ایران اسلامی" هم از آغاز در همین تک‌نکته بوده: چگونه باید جنازۀ صفت را تشییع کرد، بدون آنکه به تشییع‌جنازۀ موصوف بیانجامد.»
برگرفته از جنگِ 47ساله: پارادآیم، سیاست، دولت
رامین پرهام
فصلنامۀ خاطراتِ سیاسی، شمارۀ 32، بهار 1405، تهران - ایران

@Rasad_Fa