Ehsan Taghadosi

سیاست ایران در تنگه هرمز «ابهام» است. ایران می‌داند برای تبدیل هرمز به یک سلاح نیازی به بستن مداوم آن ندارد. تنها کافی است دولت‌ها و بازارها نسبت به اینکه این آبراه فردا باز است یا خیر، دچار تردید شوند.

پیش از جنگ ۴۰ روزه روزانه ۱۲۵ کشتی بزرگ تجاری کالا از تنگه هرمز رد می‌شد. این عدد امروز به کمتر از انگشتان یک دست رسیده است. این شکاف آماری به خوبی ارزش «ابهام» را آشکار می‌کند. هرمز نه بسته است و نه به صورت قابل اعتماد باز.

در ادبیات راهبردی، این وضعیت را می‌توان «بازدارندگی از طریق عدم‌قطعیت» توصیف کرد؛ وضعیتی که در آن، هزینه نه از اجرای کامل تهدید، بلکه از احتمال دائمی اجرای آن تولید می‌شود. بازیگر مقابل ناچار است تصمیمات خود را بر مبنای بدترین سناریوی محتمل تنظیم کند. در نتیجه، بدون آنکه انسداد دائمی رخ دهد، بیمه‌گر، کشتیران، واردکننده انرژی و دولت مصرف‌کننده همگی هزینه ریسک را می‌پردازند. مزیت ابهام دقیقاً همین‌جاست: ایران برای اعمال فشار لازم نیست هر روز هرمز را ببندد؛ کافی است نتوان با اطمینان گفت فردا باز خواهد بود.

@Rasad_Fa