Ali Afshari
درگیری‌های تازه در یمن پرده از یک واقعیت راهبردی برداشت: تصور جمهوری اسلامی از «پیمان مکه» بیش از آنکه مبتنی بر تحلیل دقیق باشد، خوش‌بینانه بود. به خود نگرفتن و در ظاهر برخورد مثبت گرفتن رفع‌کننده تهدید نیست. ترکیه و پاکستان با ارسال تجهیزات نظامی، اعزام مستشار و ارائه کمک‌های اطلاعاتی، عملاً به‌صورت غیررسمی وارد جنگ داخلی یمن شده‌اند.
هدف اصلی این پیمان که در ظاهر علیه «حوثی‌ها» و متحدانشان در یمن شکل گرفت، در واقع مقابله با ایران و نیروهای همسو با آن است؛ و این مقابله در بستری از بازتولید تقابل تاریخی شیعه و سنی، با ریشه‌هایی در دوران امپراتوری عثمانی و صفوی، تعریف می‌شود. در کنار حدود ۲۰۰ مستشار اطلاعاتی و نظامی آمریکایی مستقر در عربستان، شمار قابل‌توجهی از مستشاران پاکستانی نیز در این کشور حضور دارند. ۳۰ هزار نیروی نظامی پاکستانی هم به عربستان رفتند. ترکیه نیز متعهد به ارسال تجهیزات و نیرو شده است.
آمریکا تاکنون مداخله مستقیم نظامی نکرده، اما پاکستان این کار را انجام داده و ترکیه نیز در آستانه ورود قرار دارد. ترکیه پس از تجربه سوریه، خود را برای زورآزمایی مقابل ایران آماده می‌کند و در چارچوب گفتمان نوعثمانی‌گری، همان خیال‌پردازی‌ها را در یمن دنبال می‌کند. پاکستان نیز با انگیزه‌های مالی، در حال عبور از راهبردی است که از زمان تأسیس تا کنون بر روابط حسنه و کم‌تنش با ایران استوار بوده است. شرایط برای ایران حساس‌تر شده و منافع ملی در گرو پرهیز از دو بیراهه تسلیم و انعطاف‌ناپذیری است.
@Rasad_Fa
Post #5564
9