شهیر شهیدثالث Shahir Shahidsaless

اینکه نفت در دوره اوباما چند سال بالای ۱۰۰ دلار بود، به این معنا نیست که جهش امروز نیز به همان اندازه قابل تحمل است. مطلب زیر را بخوانید.

قیمت نفت در دوره اوباما عمدتاً به دلیل رشد قوی تقاضای جهانی، به‌ویژه از سوی چین و اقتصادهای نوظهور + اختلال در عرضه نفت بر اثر جنگ و درگیری بالا ماند. جنگ لیبی صادرات این کشور را از بازار خارج کرد، جنگ داخلی سوریه تولید این کشور را به‌شدت پایین آورد و ظهور داعش نگرانی از اختلال در تولید عراق را افزایش داد. این عوامل، همراه با تحریم‌های نفتی ایران، به خصوص خطر بروز جنگ بین ایران و آمریکا و مآلا ریسک ژئوپلیتیکی بالا در خاورمیانه، باعث شد برنت برای مدت طولانی در محدوده بالای ۱۰۰ دلار تثبیت شود.

اما تفاوت اصلی در خودِ عدد ۱۰۰ دلار نیست، "در سرعت افزایش قیمت و شرایط اقتصادی پیرامون آن است".

اگر برنت چند سال آرام در حدود ۱۰۰ دلار تثبیت شود، اقتصاد به‌تدریج خود را با آن تطبیق می‌دهد، همان‌طور که در دوره اوباما کرد. اما اگر بسته یا ناامن شدن تنگه هرمز نفت را ظرف چند هفته از ۷۰ دلار به ۱۱۰ یا ۱۲۰ دلار برساند و بازار نداند هفته بعد قیمت ۱۳۰ دلار است یا ۹۰ دلار، با یک شوک واقعی روبه‌رو هستیم.

جهش نفت ← افزایش قیمت بنزین و دیزل و هزینه حمل‌ونقل و تولید ← انتقال این هزینه‌ها به قیمت کالاها و خدمات ← افزایش فشار تورمی و انتظارات تورمی ← احتمال ماندن نرخ‌های بهره در سطوح بالا برای مدت طولانی‌تر ← فروش اوراق خزانه و افزایش بهره اوراق ← گران‌تر شدن وام مسکن + اعتبار شرکت‌ها + تأمین مالی دولت.

در دوره اوباما، نرخ‌های بهره بسیار پایین بود، نرخ بهره فدرال رزرو تقریباً صفر بود و بازار اوراق تا حد زیادی نقش ضربه‌گیر را داشت. امروز، با نرخ‌های بهره و بدهی بسیار بالاتر بازار اوراق می‌تواند درست برعکس عمل کند و اثر شوک نفت را در سراسر اقتصاد تشدید کند.

بنابراین مسئله امروز فقط "نفت ۱۰۰ دلاری" نیست. مسئله ترکیب سه فشار است: شوک تورمی + شوک اوراق قرضه + شوک نرخ بهره.

@Rasad_Fa