مکان‌ها بدون وجود آدم‌ها هیچ ارزشی ندارن؛
این آدم‌ها هستن که به یک خونه، حسِ خانه بودن میدن،
به یک خیابون، خاطره میدن،
به یک کافه، انتظار میدن
و به یک شهر، دلیلِ برگشتن.

گاهی یک مکان بعد از رفتنِ یک آدم،
دیگه هیچ‌وقت شبیه قبل نمی‌شه؛
همون دیوارها هستن،
همون پنجره‌ها،
همون کوچه‌ها…
اما چیزی که بهشون معنا می‌داد، دیگه نیست.

بعضی جاها رو نمی‌تونیم فراموش کنیم،
نه به خاطر زیباییشون،
فقط چون یک نفر، یک روز، اونجا کنارمون بوده.

شاید برای همینه که بعضی مکان‌ها،
بعد از رفتنِ بعضی آدم‌ها،
فقط یک جای خالی نیستن؛
تبدیل می‌شن به گوشه‌ای از گذشته
که هر بار از کنارش رد می‌شیم،
یک تکه از دلمون همون‌جا می‌مونه.