ما جنوبی هستیم...

به پهنای تمامِ ترکش‌هایی که بر دیوارِ خانه‌ها نشستند،
به وسعتِ موشک‌هایی که آسمانمان را شکافتند،
به شمارِ گلوله‌هایی که سکوتِ شب را از ما گرفتند.

ما جنوبی هستیم؛
فرزندانِ آفتاب، دریا و نخل.
مردمانی که سال‌ها آموخته‌اند میانِ دود و داغ هم می‌شود ایستاد، می‌شود لبخند زد و می‌شود وطن را از جان، بیشتر دوست داشت.

شاید سهمِ ما از این روزگار، بیش از دیگران درد بوده باشد؛
اما هیچ زخمی نتوانسته غیرت را از سینه‌های ما بیرون بکشد.
ما با صدای انفجار غریبه نیستیم؛
غریبه، فقط ترس است...
و ترس، سال‌هاست راهِ خانه‌های جنوب را گم کرده است.

افتخار می‌کنم که جنوبی‌ام.
افتخار می‌کنم که خاکِ زیر پایم، قصهٔ مردمانی را روایت می‌کند که خم شدند، اما هرگز نشکستند.
اگر قرار باشد نامِ جنوب، با صبوری و ایستادگی گره بخورد، چه افتخاری بالاتر از این؟

شاید روزی جسمِ ما زیر آوار بماند،
شاید نخل‌هایمان دوباره بسوزند،
شاید دریا، اشکِ مادرانمان را در آغوش بگیرد...

اما یک چیز هرگز تغییر نمی‌کند؛
ما جنوبی‌ها، تا آخرین نفس، فرزندِ همین خاک می‌مانیم.

و اگر روزی تاریخ از ما پرسید:
«در روزهای آتش چه کردید؟»
با سینه‌ای پر از زخم و دلی پر از افتخار خواهیم گفت:

ما جنوب بودیم...!
ایستادیم.

#علی_حسینی

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌✿⃟🪻🍃 @beheshteroya ♡