این متن، یک شکواییه از یک دل پره!
تقریبا دیگه هیچ ارتباطی با مدرسه و اخبار و آدم‌های داخلش ندارم، کانال‌ها رو دنبال نمی‌کنم و بعد از ۱۰-۱۲ سال کار توی مدرسه با خودم به صلح رسیده‌م. اگه با تجربهٔ الآن برمی‌گشتم به عقب، ۲ یا ۳ سال بیشتر در مدرسه کار نمی‌کردم و منافع شخصیم رو به چیزی که امروز شاهدش هستم ترجیح می‌دادم.
در طی مدت همکاری، همیشه از این که اطلاعات اشتباه بدم گریزان بودم و سعی می‌کردم از زدن حرف‌های بزرگ و هیجان‌انگیز خودداری کنم. اگرم گاهی کل‌کل‌هایی در سطح کانال و وبلاگ داشتیم، خاطر جو دادن و با اهمیت نشون دادن کاری بود که بچه‌ها در رقابت با ۲۰۰-۳۰۰ تا دانش آموز دیگه توی ۴-۵ تا مدرسه‌ی رقیب در سطح کشور می‌کردن. اعتراف می‌کنم که زمانی اشتباهاتی هم داشته‌م و بعدتر درصدد جبرانشون دراومدم. اشتباهاتم مربوط به زمانی میشه که احساس می‌کردم که واقعا این ماییم که داریم کار بزرگی می‌کنیم و همه رو شکست می‌دیم. بعدتر که متوجه شدم عملا رقابتی وجود نداره و نهایتا باید علامه و انرژی و فرزانگان رو کنار بزنیم، رفتارم رو با بچه‌های شهرستانی و نگاهم به نخبگان دست نایافتنی با مدال‌های جهانی تغییر دادم!
کاری که انجام می‌دادیم واقعا هیچ وقت رقابت در عرصه‌ی ملی نبود! چون اساسا امکانات رقابتی نبود! هر چه که بود دسترسی به معلم بود و کلاس و آزمون و آزمایشگاه و شاید ارتباطات و اطلاعاتی از داخل کمیته‌ها!
بگذریم،
تصادفا، این خبر قدیی رو الان توی کانال مدرسه دیدم و خیلی بهم برخورد. چون این چیزی نبوده که «من» دنبالش بوده باشم و عمرم رو براش توی مدرسه تلف کرده باشم.
بهترین مدرسه جهان بودن رو با چه استنادی مطرح می‌کنیم؟
تاریخچه‌ی تمام مدال‌های بین‌المللی المپیاد رو از آغاز تا امروز در تمامی رشته‌ها بررسی کرده‌یم و می‌دونیم که تک تک افراد از چه مدرسه‌ای در چه نقطه‌ای از جهان بوده‌ن؟!
اگر چنین کاری رو انجام داده بودیم که باید یادمون می‌مونده که سال ۲۰۱۰ توی همین مدرسه، که آمارش رو توی تک تک در و دیوارهای مدرسه میشه دید، این اتفاق برای بار اول در ایران افتاد و همه‌ی تیم کامپیوتر از بچه‌های همین مدرسه بودن (https://inoi.ir/1389/06/).
آیا بهتر نیست وقتی به تاریخچه‌ی خودمون مسلط نیستیم، در سطح ملی ادعایی نکنیم!؟
یا حتی سال ۲۰۱۷، وقتی همهٔ تیم شیمی از بچه‌های انرژی اتمی بودن و تسنیم به زیبایی نوشته که انرژی اتمی (و نه تیم ملی ایران!) مقام سوم مسابقات رو کسب کرده (https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/27/1467503/%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%B4%D8%B4-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%B1%DA%98%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%DB%8C%D9%85%DB%8C).
آیا بهتر نیست وقتی به تاریخچه‌ی ملی‌مون مسلط نیستیم، ادعای بین‌المللی نکنیم؟!
.
این که دوست داریم بهترین مدرسه‌ی جهان باشیم، رویای قشنگیه، اما لازمه‌ش این نیست که قوهٔ استدلال «بهترین مدرسهٔ جهان» کور بشه تا با یه ادعای غیرقابل دفاع و بدون شواهد لازم، ما رو برسونه به بهترین جایگاه در بین تمام مدارس عالم!
همون جوری که تقریبا در هیچ زمینه‌ای از علوم و تکنولوژی هم جزو کشورهای برتر دنیا نشدیم، ولی داد و شعار و پوستر زیادی ازشون دیده‌ایم!
.
ادعا می‌کنم که افراد و سیستم‌های حقیر و کوچیکن که تمایل دارن خودشون رو باد کنن و بزرگ نشون بدن. همیشه سعی کنن بگن که بزرگ‌ترین، دراز‌ترین، بیشترین، اولین و غیره رو در سطح جهان، آسیا، منطقه، کشورهای مسلمان و غیره دارن. دیگه مثال هم لازم نیست بزنم دیگه! وضعیت کاملا گویا و هویداست :)
.
امیدوارم که بیشتر از قبل بدرخشید و ایران برای همه‌ی ایرانی‌ها، برای همه‌ی جوان‌ها و پیرترها جای بهتری برای زندگی و رقابت باشه!
.
برای بار هزارم می‌گم،
به مدال شدنتون غرّه نشید،
همیشه خدا رو شکر کنید که در یک رقابت نابرابر شانس پیروز شدن دارید!
اشتباه تحلیل نکنید و دیگران رو از چیزی که هستن دست‌کم‌تر نگیرید.
دوستتون دارم و حوصله هم ندارم برم از اول بخونم ببینم چی نوشتم! اگه جاییش ایراد داشت دیگه ببخشید شما!