⭕پاسخ تشریحی کوییز شماره 12⭕

1⃣یک ذره کوچک گرد و غبار را در مدار اطراف خورشید در نظر بگیرید. فشار نور خورشید بر این ذره متناسب است با مساحت موثر(مساحت سایه) آن. اما نیروی گرانش وارد شده بر ذره متناسب است با جرم و در نتیجه با حجم ذره. نسبت سطح به حجم برای ذرات کوچکتر بیشتر است و در نتیجه برای ذرات به اندازه کافی کوچک نیروی تابشی بر گرانش غلبه می‌کند.

❗به همین دلیل است که دم دنباله دار ها همواره از خورشید دور می‌شوند. و یا باد قطعات کوچک باران را به اطراف پراکنده می‌کند.

2⃣با این حال شاهد هستیم که  گرانش قطرات بزرگتر را به پایین می‌کشد و این تناقضی با بخش اول ندارد. فرض کنید جسمی آنقدر سنگین است که نیروی گرانش وارد بر آن خیلی بزرگتر از نیروی تابشی است ( این جسم مقید به منظومه شمسی است).

❗اگر جسمی در یک مدار دایروی به دور خورشید بگردد دیگر نور خورشید به طور عمود بر جسم وارد نمی‌شود. در واقع  نور خورشید از دید جسم متحرک مولفه ای از جهت رو به رو دارد و این مولفه نیز منجر به فشار تابشی در برابر حرکت جسم روی مدارش می‌شود و سرعت مداری جسم را کم می‌کند. در نتیجه جسم مارپیچ وار به داخل خورشید سقوط می‌کند.

⚠این پدیده را اثر پوئینگ تینگ-روبرتسون (جارو‌برقی منظومه شمسی) می‌نامند.⚠

🔺🔻🔺🔻🔺🔻🔺🔻🔺🔻
   
    📎Join: @QuantumSTEM   

#کوییز #پاسخ_کوییز #فیزیک_کوانتومی