این دو نابغه توانستند با الگو گرفتن از ساختار عصبی مغز انسان، ساختار عصبی مصنوعی ایجاد کنند که می‌تواند مانند مغز انسان خاطرات را در حجم عظیمی ذخیره و دسته بندی کند و به تحلیل حجم عظیم داده‌ها کمک نماید.
این سیستم عصبی مصنوعی برای پیشرفت‌های به وجود آمده در بخش‌های مختلف علم از جمله علم مواد و اخترفیزیک مثمر ثمر بوده و توانسته است به انسان برای تصمیم گیری‌های سریع و دقیق کمک کند و همچنین به بخشی از زندگی روزانه ما تبدیل شده است به طور مثال در تکنولوژی تشخیص چهره و ترجمه زبان‌ها و هر سیستم دیگری که از هوش مصنوعی کمک می‌گیرد.
در سال ۱۹۸۲ جان جی هاپفیلد و کمی بعد جفری ای هیئتون توانست با استفاده از فیزیک آماری سیستم پویایی را ارائه کند که می‌توانست خطرات را ذخیره و بازیابی کند؛ حافظه‌ای که تنها از ۰ و ۱ تشکیل میشد و با زمان از بین نمی‌رفت و تغییر نمی‌کرد و می‌توانست برای حل سوالات مختلف ریاضیاتی مورد استفاده قرار گیرد.
وقتی از جفری ای هیئتون پرسیده شد که پیشبینی شما درباره درجه تاثیراتی که این تکنولوژی بر جامعه می‌گذارد چیست؟
چنین پاسخ داد:«فکر می‌کنم تاثیر عظیمی برجای خواهد گذاشت؛ تاثیری که با انقلاب صنعتی قابل مقایسه است ولی با این تفاوت که توان فیزیکی مردم را افزایش دهد، توان ذهنی آن‌ها را بهبود می‌بخشد، متاسفانه ما تا به حال تجربه ای در زمینه آن نداشتیم که وسیله‌ای را داشته باشیم که از ما باهوش‌تر است و این قرار است که در زمینه بهبود تمام صنایع و کیفیت سلامت مردم فوق‌العاده باشد ولی ما باید همچنین احتمال آن را در نظر بگیری که ممکن است کنترل این فناوری از دست ما خارج شود.
شاید پنجاه سال پیش به نظر نمی‌رسید که هوش مصنوعی اهمیت چندانی داشته باشد ولی امروزه مشخص است که توان خارق العاده‌ای در آن نهفته شده است؛ به طوری که چنان انقلابی به پا کرده که با انقلاب بزرگ صنعتی مقایسه می‌شود و شاید حتی به مراتب تاثیر گزار تر از انقلاب صنعتی باشد چرا که گستره توانمندی‌های هوش مصنوعی و همچنان نامشخص است.


✍ نویسنده خبر: علیرضا سجادی

@ISAQST_Gu