خوانش متن فرمان سلطنتی:

المُلک لله

دمید کوکبِ فتح و ظفر به عون الله
گرفت خاتم شاهی مظفرالدین شاه
۱۳۱۴[ق]


نظر به حُسنِ کفایت و لیاقت و شایستگیِ جناب
میرزا علی‌خان منشی‌باشی که مشغول خدمتگذاری [خدمتگزاری] و جان‌فشانیِ فرزند بلنداخترِ خجسته‌سِیَرِ بی‌همال، ناصرالدین میرزاست و حُسن جان‌نثاری خود را سفراً حضراً به معرضِ بروز و ظهور رسانیده، علیهذا به تصویب جناب مستطاب اجل اکرم اشرف افخم میرزا علی‌اصغرخان صدراعظم، مشارالیه را از هذهٔ السنهٔ سیچقان‌ئیل [سال موش]، خیریّت‌دلیل و مابعدها به منصبِ جلیل استیفاء از درجهٔ اوّل و لقبِ نبیلِ «فخیم‌الدّوله» برقرار و قرین افتخار و امتیاز فرمودیم که بین‌ الاماثل و الاقران مُباهی و مفتخر و سرافراز بوده، بیش از پیش در خدمات مرجوعه قیام و اقدام نماید. مقرّر آنکه جناب جلالتمآب اجل اکرم وزیردفتر او را در خور این رتبه دانسته، قدغن نماید لوازم احترامات این منصبِ جلیل و لقبِ نبیل را در باب مشارالیه مرئی و مرعی دارند. المقرّر جنابانِ مستوفیانِ عظام و کتبهٔ کرام، شرح فرمان همایون را در دفاترِ خلود و دوام ثبت‌و‌ضبط نموده، در عُهده شناسند. فی شهرِ ذی‌حجّة الحرام هزار و سیصد و هفده ۱۳۱۷[ق]


پی‌نوشت:

ناصرالدین میرزا: کوچکترین پسر مظفرالدین شاه که بعدها نام خانوادگی «ناصری» را برگزید و به نمایندگی مجلس شورای ملّی رسید. به نظر می‌رسد در دوره‌ای، دائی‌اش (شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمان‌فرما) و مادرش (شاهزاده‌خانم سرورالسّلطنه حضرتِ عُلیا) قصد داشتند او را به جای احمد شاه به سلطنت برسانند که به جایی نرسید.

میرزا علی‌اصغر خان صدراعظم: به ترتیبِ القابِ «صاحب‌جمع،»، «امین‌المُلک» و «امین‌السّلطان» داشت. در دوران سه پادشاه صدراعظم ایران بود و در ۱۳۱۸ق توسط مظفرالدین شاه به لقبِ «اتابک اعظم» نیز ملقب شد. آخرین بار در ۱۳۲۵ق توسط محمّدعلی شاه قاجار مجدداً لقبِ «اتابک اعظم» را دریافت کرد و در همان سال هنگام خروج از مجلس شورای ملّی ترور شد و درگذشت. فرزندانش نام خانوادگیِ «اتابکی» را برگزیدند.

وزیردفتر: میرزا محمدحسین وزیردفتر (وزیر دفتر استیفاء/وزیر مالیه) که برادر بزرگ و ناتنیِ نخست‌وزیر مشهور و خوشنام، دکتر محمّد مصدّق (مصدق‌السّلطنه) بود.


https://t.me/Qajarstudies