✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦

🕯️ سِه گوهرِ نابِ عربی

✦━━━━━━━━━━━━━━━━✦

📜 ضَاقَتْ بِهِ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ
«زمین با همۀ فراخی‌اش بر او تنگ شد»

✒️ آن‌گاه که غربتِ دل و بُن بستِ راه، هم‌آغوش گردند، جهان با آن‌همه گشادگی چنان بر آدمی تنگ می‌آید که گویی دیوار بر دیوار است؛ پناهی نمی‌مانَد جز آهی و نگاهی به آسمان.

▫️ عبارت:
عِنْدَمَا رَأَىٰ خَيْبَةَ الْأَحِبَّةِ وَانْقِطَاعَ السَّبِيلِ، ضَاقَتْ بِهِ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ.
«چون نومیدیِ عزیزان و بُن بستِ راه را دید، زمین بدان فراخی بر او تنگ آمد.»

ــــــــــــــــــــــــــــ


📜 رَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ
«با دو کفشِ حُنَین بازگشت»

✒️ روایتِ کهنِ کفش‌دوزی زیرک به نام حُنَین است که فریب خورد و از شکارِ سود، دست‌خالی ماند. این ترکیب، تمثیلی است از نقش‌بازیِ طمع و بازگشتِ شرمسارانه؛ دست‌افشان رفته، تهیدست برگشته.

▫️ عبارت :
طَمِعَ فِي مُصَاهَرَةِ السُّلْطَانِ وَجَاهَدَ فِي ذٰلِكَ مَا جَاهَدَ، ثُمَّ رُدَّ خَائِباً وَرَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ.
«به وصلتِ سلطان طمع بست و جان در این راه نهاد، امّا نهایتاً نومیدانه رانده شد و چون حُنَین، با دو کفشِ خالی بازگشت.»

ــــــــــــــــــــــــــــ

📜 ذَهَبَتْ رِيحُهُ
«بادش فرو نشست»

✒️ برگرفته از آیهٔ شریفه: «وَلا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ». تعبیری است پرطنین از خاموشیِ شکوه و زوالِ هیبت؛ آن شوکتِ روان چون باد، ناگاه فرو می‌میرد و از آن همه طمطراق، تنها سکوتی سنگین می‌مانَد.

▫️ عبارت:
بَعْدَ تِلْكَ الْمَكْرُمَاتِ وَالْهَيْبَةِ الَّتِي كَانَتْ تَسْبِقُهُ، اِنْقَلَبَتِ الْأَحْوَالُ وَذَهَبَتْ رِيحُهُ.
«پس از آن کرامت‌ها و شکوهِ پیشاپیش رونده، روزگار وارونه گشت و بادِ شوکتش یکسره خاموش شد؛ چنان که گویی آن هیبت هرگز نبود.»

━━━━━━━━━━━━━━━━━
📌 این گوهرها را با دوستانِ اهلِ ادب به اشتراک بگذارید؛

🕊️

👇🔰👇🔰👇

@amuzesharabi