در هفتهٔ دفاع مقدّس، یادی کنیم از شعر «قادر طهماسبی (فرید)» که در روزها و سالهای پس از جنگ، نغمهٔ حزنانگیزِ قلوب جاماندگان و درماندگان بود. شعر تأثیرگذاری که در حدّ وسع خود، آتشی نو به آتشگاه ادبیات پایداری افکند:
سبکبالان خرامیدند و رفتند
مرا بیچاره نامیدند و رفتند
سواران لحظه ای تمکین نکردند
ترحّم بر منِ مسکین نکردند
سواران از سرِ نعشم گذشتند
فغانها کردم اما برنگشتند
اسیر و زخمی و بیدست و پا من
رفیقان این چه سودا بود با من؟
رفیقان رسم همدردی کجا رفت؟
جوانمردان جوانمردی کجا رفت؟
اگر دیر آمدم مجروح بودم
اسیرِ قبض و بسط روح بودم
درِ باغ شهادت را نبندید
به ما بیچارگان زان سو نخندید
رفیقانم دعا کردند و رفتند
مرا زخمی رها کردند و رفتند...
دفتر امور فرهنگی دانشگاه مفید
@farhangimofid
Post #13115
631
