رفع اضطراب، مستلزم اینکه بپذیریم ناکامی‌ها در گذشته رخ داده‌اند و ناکامی‌های دیگری نیز برایمان رخ خواهد داد. اگر با ناکامی نخست و واکنش پربیم‌وترسمان به آن کنار نیاییم، آن تروما باز هم برایمان تکرار خواهد شد. سروکله زدن با اضطراب به معنی فهم خویش از طریق باستان‌شناسی و تبارشناسی‌ای تحلیلی است که به خودشناسی و خودپذیری و آشتی با خودمان می‌انجامد و خصوصا‌ مفهوم «آشتی» اهمیتی فراوان دارد؛ روانکاوی وادارمان می‌کند بدون توهمات تسکین‌دهنده‌ کودکی و امیدهایی که این توهمات را در ما ایجاد کرده‌اند پیش برویم، توهماتی شکل‌گرفته در باشنده‌ای که مقدر شده است خودش به تنهایی راهش را ادامه دهد، توهماتی که به او القا کرده‌اند همیشه همدم، حامی و پاسدار خواهد داشت. ما تنهاییم، به تمامی تنها، و روانکاوی وادارمان می‌کند این واقعیت را بپذیریم و با عواقبش رویارو شویم.

سمیر چوپرا از کتاب اضطراب ترجمه‌ نصراله مرادیانی