مجموعه‌ سمینا‌ر‌های بحران معنا 🌱

تیم انجمن علمی روان‌شناسی باهنر از استقبال پرمحبت شما و بازخوردهای دلگرم‌کننده‌تان درباره این مجموعه سمینارها صمیمانه سپاسگزاری می‌کند.💛

در نظر داریم که این مجموعه سمینار ادامه‌دار باشد و از ابعاد دیگری و چشم‌انداز‌هایی که مکمل یکدیگر هستند، به انسان نگاه کنیم. 💬

در این بخش با سخنرانی دکتر کلانتری عزیز از گروه فلسفه‌ی دانشگاه اصفهان؛ با بیانی زیبا در مورد نقش احساس تعلق، روایت‌گری در معنا‌بخشی به رنج‌ها به هنگام بحران‌ آشنا شدیم. ایشان از پذیرش رنج خودخواسته تا انتخاب هدف و نقش آن در زیست انسانی سخن گفتند.🎯

اینک انسان چگونه به زندگیش عمق می‌بخشد؟ با پذیرش رنج‌هایش.
و آیا انسان موجودی در پی لذت خام است؟ خیر. بلکه ما به نقش رنج‌ها و ارزشی که به زندگیمان می‌دهند آگاهیم و به گفته‌ی نیچه پذیرش رنج ما را قوی‌تر میسازد. البته پذیرش رنج‌های معنا‌ساز نه رنج‌های معنا‌سوز...🕊


در بخش دوم سخنرانی با سخنان دکتر احمد‌وندی به دنیای روایت‌ها وارد شدیم. شنیدیم که چطور کلان روایت‌ها شخصیت انسان را می‌سازد و چگونه ما نیز به نوبه‌ی خودمان کلان‌روایت‌ها را تغییر می‌دهیم. 🌎

اثری که روایت و شیوه‌‌ی روایت‌گری ما بر زندگی و معنای آن، بر شخصیت و ارتباط‌مان با جهان پیرامون‌می‌گذارد غیر‌قابل انکار است و به وضوع اثر آن را می‌بینیم.
ایشان از کارکرد‌های روایت در نسبت با کل زندگی سخن گفتند. آری زندگی! روایت همان زندگی‌ست و فقدان آن مرگ است.🫀
کارکرد‌ها:
یک. روایت ما را از هم‌گسیختگی زندگی نجات می‌دهد.
دو. روایت رنج‌های گذشته‌ را معنی‌دار می‌سازد؛ کماکه بزرگ‌ترین رنج برای انسان اینست که معنایی برای رنج‌هایش نیابد.
سه. روایت‌ آینده را پیش‌بینی‌ پذیر می‌کند.
چهار. روایت‌، انسان‌ها را به دور هم جمع می‌آورد و باعث انسجام اجتماعی می‌شود.

اما چگونه می‌توانیم روایت‌گر باشیم، چنانچه می‌دانیم که بسیاری از انسان‌ها روایت‌گر زندگی خود نیستند؟ با تعهد به اندیشه و انتخاب زندگی اصیل و آگاهانه، می‌توانیم نه تنها راوی زندگی خود، بلکه الهام‌بخش روایت دیگران نیز باشیم.✨


#کلیدواژه‌هایی از متنِ جلسات

— انجمن علمی روانشناسی دانشگاه باهنر