سرمقاله شماره ۳۸
"باز آمد بویِ آموزش مجازی"

شاید اولین چیزی که با شنیدن نام ماه مهر به ذهن‌ها خطور می‌کند بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها و از سرگیری تحصیل و آموزش باشد هرچند که مدتیست از آن شور و شوق همیشگی این ماه کم شده و محصلان بیشتر از آن که به دنبال خرید کیف و کفش و لوازم التحریر سال تحصیلی جدید باشد، با نگرانی‌هایی جدید از جمله بسته‌های اینترنتی و سایت و سرور مشغول هستند. با این که در طی نزدیک به دو سال آموزش مجازی، شرایط هم برای دانشجویان و دانش‌آموزان و هم برای معلمان، اساتید، مدارس و دانشگاه‌ها بسیار سهل‌تر و هموارتر شده است اما می‌توان گفت که آن حس خوب بیدار شدن به شوق رفتن به دانشگاه در سال تحصیلی جدید و پس از چند ماه دور بودن از آن، لطفی دیگر داشت.
این حس دلتنگی در اکثر دانشجویان مشهود است؛ دلتنگ دانشکده‌مان، یا همان ساختمان شش طبقه معروف و سایت‌های کامپیوتر و آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌هایش که در آن روح فیزیک لمس می‌شد و جنبه‌های عملی رشته‌مان را نشانمان می‌داد؛ دلتنگ کتابخانه مرکزی که محفل ساکت و دنج ما و کتاب‌هایمان بود؛ دلتنگ زمین چمن با درختان کهن و سر به فلک کشیده اطرافش که در حوالی‌اش خبری از دود و دم شهر نبود و می‌شد کمی هوای پاک تنفس کرد؛ دلتنگ زیرگذر و دیوارهای کاشی‌کاری شده‌اش؛ حتی دلتنگ ساختمان ابن‌ سینا و صندلی‌های چوبی‌ و قدیمی‌اش.
بی‌شک هر چقدر هم که آموزش مجازی روز به روز بهتر و کارآمدتر شود، باز هم نمی‌تواند جای زیبایی‌های دانشگاه و جای حس ناب آن فضا را بگیرد. در کنار همه این دلتنگی امیدواریم با سرعت گرفتن روند واکسیناسیون، شرایط رو به بهبود رود تا هم از این ویروس ملعون خلاص شویم و هم بار دیگر در زیر نور آفتاب صبحگاهی پائیز از کنار «ن و القلم و ما یسطرون» نوشته شده بر سر در اصلی بگذریم و بوی ماه مهر را، بوی تحصیل و علم آموزی را تنفس کنیم.

✍ مهرناز ذبایحی نجف‌آبادی - سردبیر و مدیرمسئول

📚 @PsiJournalPhysics