فیلمی که با اون غم رو شناختم:(

فیلم «نفس»، ساخته نرگس آبیار، فقط روایت کودکی «بهار» نیست؛ روایتی است از دنیای بسیاری از کودکانی که در میان سختی‌ها، ترس‌ها و اتفاقاتی که فراتر از سنشان است، بزرگ می‌شوند.
بهار با تخیلش از واقعیت فرار نمی‌کند؛ او تلاش می‌کند دنیای خودش را که هنوز برایش قابل فهم نیست، معنا کند. این همان کاری است که بسیاری از کودکان در شرایط سخت انجام می‌دهند؛ احساساتشان را نه با کلمات، بلکه با قصه، بازی، نقاشی و خیال بیان می‌کنند.
این فیلم یادآوری می‌کند که کودکان همه چیز را می‌بینند، حتی اگر درباره‌شان حرف نزنند. دعواهای خانوادگی، فقدان، ناامنی، نگرانی‌های بزرگ‌ترها و فضای پرتنش جامعه، همگی می‌توانند در دنیای درونی آن‌ها اثر بگذارند.
شاید مهم‌ترین پیام نفس این باشد که قبل از قضاوت رفتار یک کودک، کمی بیشتر به دنیایی که در آن زندگی می‌کند نگاه کنیم؛ زیرا گاهی پشت یک خیال‌پردازی ساده، احساساتی پنهان شده که هنوز راهی برای بیانشان پیدا نکرده است.

پروکسی | پروکسی
پروکسی | پروکسی
پروکسی | پروکسی
پروکسی | پروکسی
@Proxy_mamlekat