نسلی از کودکانی که با فشارها و محدودیت‌های شدیدی بزرگ شدن:
«ساکت باش، مؤدب باش، هر چیزی رو نخواه، گریه نکن، مردم چی می‌گن؟!»

حالا همون بچه‌ها بزرگ شده‌ان و انگار می‌خوان تمام رنج‌های گذشته‌شون رو جبران کنن، پس به فرزندان خودشون می‌گن:
«تمام دنیا مال توعه، هر چیزی دلت می‌خواد بگو، بهترین‌ها حق توعه، خودت رو تحسین کن!»

اما این والدین، به‌جای بازسازی متعادل رابطه با نیازهای کودک، در تلاش برای جبران کودکیِ خودشون، درواقع دارن از یک افراط به افراط دیگه می‌رن.
نسلِ «هیچ» ممکنه در واکنش به رنج‌هاش، نسلِ «همه‌چی برای من» رو تربیت کنه.

رشد سالم اما نه «هیچ» است و نه «همه‌چیز».

کودک باید هم حق داشتن نیاز و خواسته رو یاد بگیره و هم تحمل ناکامی، مسئولیت‌پذیری، همدلی و در نظر گرفتن دیگری رو.

》روان‌شناسِ ایرانی《

ʝoɨŋ ➻ @Profile_MS