توانایی این سامانه در بسته‌بندی mRNAهای نسبتاً بزرگ و انتقال هدفمند آن‌ها، چشم‌انداز جالبی را برای توسعه فناوری‌های مبتنی بر RNA ایجاد می‌کند.
در آینده، چنین نانوحامل‌هایی ممکن است نه‌تنها در ایمنی‌درمانی سرطان، بلکه در توسعه واکسن‌های mRNA و انتقال ابزارهای تنظیم یا ویرایش ژن نیز کاربرد داشته باشند. بااین‌حال، فاصله میان یک فناوری امیدوارکننده در آزمایشگاه و یک درمان قابل استفاده برای بیماران همچنان قابل‌توجه است و عبور از این مسیر به مطالعات پیش‌بالینی و بالینی گسترده‌تری نیاز خواهد داشت.
رفرنس:
Chen PY, Tien TL, Truong VA, et al. Engineering human PEG10-based nanoparticles for RNA self-packaging, delivery and cancer therapy. Nature Communications. 2026. doi:10.1038/s41467-026-74352-x
عرفانه ساعی
کارشناسی ارشد نانوبیوتکنولوژی، دانشگاه شهید بهشتی