از آن‌جا که فکر خود امری گفت‌وگویی است
(زیرا در جهان مشترک انسان‌ها معنا می‌یابد) بنابراین پایان گفت‌وگو به منزله پایان تفکر است.
فکر کردن، به انسان‌ها قدرت داوری در مورد "شر" را می‌دهد ، بنابراین عدم تفکر قدرت مبارزه با شر را از آنان می‌گیرد. به عبارت دیگر ، اگر اندیشیدن در جست‌وجوی معنا بودن و پرسش طرح کردن در مورد جهان و درباره مسئولیت انسانی در جهان است، پس عدم طرح پرسش ، عدم مسئولیت فردی را به همراه دارد.
#هانا_آرنت
از کتاب " ایشمن در اورشلیم "
Post #16229
1.27K