همه‌چیز از آن نگاه شروع شد.
درست است
(چشم‌ها هرگز دروغ نمی‌گویند) شاید زبان بتواند حقیقت را پشت واژه‌ها پنهان کند، اما چشم‌ها خیانت‌کار نیستند! آنچه را که روح جرئت اعتراف به آن ندارد، بی‌صدا فاش می‌کنند.

اما عجیب بود...
منی که همیشه چشمانم از نگاه دیگران گریزان بودند، این‌بار در اسارت نگاه او مانده بودم..
نگاهش عجیب بود..گیرا و در عین حال ترسناک!...
نه آن‌قدر گرم که بتوان نامش را آرامش گذاشت و نه آن‌قدر سرد که بتوان از آن بی‌تفاوت گذشت-
فقط نگاه می‌کرد.
و من، با همان نگاه، اسیر شده بودم؛ چنان که برای چند لحظه حتی اختیار نگاه خودم را هم نداشتم..
تا اینکه صدای زنگ، آغاز کلاس را اعلام کرد و آن طلسم خاموش شکست
به خودم آمدم و نگاه خود را دزدیدم؛ انگار از چیزی که هنوز نمی‌شناختم، به‌سختی خودم را نجات داده بودم.
چون همه‌مان سال اولی بودیم، تقریباً هرکدام در تنهایی خودمان رها شده بودیم.
و برای من، این بد نبود.
من از آن آدم‌هایی نیستم که به‌سادگی کسی را به دنیای خود راه بدهند.
دوستی برای من، عبور ساده‌ای از کنار یکدیگر نیست؛ باید بخشی از دیوارهای ذهنم فرو بریزد تا کسی بتواند وارد شود.
گاهی دیدن جمع دیگران آزاردهنده بود؛ نه از روی حسرت، بلکه از آن حس غریبی که وقتی به جمعی نگاه می‌کنی و می‌فهمی جایی در آن نداری و با آنها فرق داری-

اما مهم نبود!
فعلاً فقط باید از این مرحله عبور کنم
برای همین ترجیح می‌دادم ته کلاس بنشینم؛ جایی دور از مرکز توجه، جایی که کمتر در معرض نگاه دیگران باشم.
آه، اینجا واقعاً عالی بود.
هم پنجره داشت، هم آخر کلاس بود و تقریباً هیچ‌کس مرا نمی‌دید.
همان گوشه‌ی دنجی که می‌توانستم در آن محو شوم و جهان نیز برای چند ساعت فراموش کند که من وجود دارم.
اما...
این دیگر چیست؟
چرا این یارو دارد می‌آید این سمت؟
صبر کن!!!
نکند-