⭕️ متروپل؛ درس عبرتی که فراموش شد؟ سکوت در برابر ساختمان‌های ناایمن
ظهر گرم دوم خرداد بود؛ دقیقاً چهار سال پیش، پیام‌ها به سرعت فضای رسانه‌ها را پر کردند. خبری نگران‌کننده و عجیب لحظه به لحظه مخابره می‌شد: «فروریختن ساختمان نوساز متروپل آبادان». حادثه در ساعت حدود ۱۲ ظهر دوشنبه دوم خرداد در خیابان امیری، واقع در مرکز آبادان رخ داده بود.
در ساعات اولیه، ابعاد دقیق حادثه مشخص نبود؛ اما آنچه مسلم بود، فروریختن یک ساختمان نوساز در آبادان بود؛ شهری که هنوز مردمش با شنیدن نام «سینما»، خاطره تلخ «سینما رکس» را به یاد می‌آورند. این بار، در محل سینمای قدیمی متروپل، مجتمع تجاری عظیمی با نام همان سینما ساخته شده بود که دوباره به تلخی بر سر مردم و شهر آوار شد.
بررسی‌های روزهای بعد نشان داد که مجتمع تجاری متروپل آبادان به دلیل مشکلات فنی و سازه‌ای، و همچنین افزایش بی‌رویه بنا و اضافه شدن طبقات، فرو ریخته است.
در همان روز و روزهای پس از حادثه، اخبار منتشر شده، پازل مبهم این ساختمان را تکمیل کردند. ساختمانی که پس از اخذ مجوز و آغاز ساخت، با مجوز شهرداری چندین طبقه با متراژ بالا به آن اضافه شده بود. مالک آن، حسین عبدالباقی، پسر جوان آجیل‌فروش آبادانی بود؛ فردی که مشخص نبود چگونه به چنین جایگاه و هلدینگ پر آوازه‌ای دست یافته است. ساختمان متروپل، شاخص‌ترین سازه این هلدینگ محسوب می‌شد. نکته قابل توجه دیگر این بود که در حین ساخت این ساختمان، یک خبرنگار محلی بارها و بارها تخلفات و ایرادات آن را گوشزد کرده بود، اما این هشدارها مورد توجه قرار نگرفته بود.
مقامات دولتی و رسمی واکنش‌های شدید و تندی نشان دادند. طی روزهای بعد، ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور وقت، دستوری جدی و شدید اللحنی به وزیر کشور داد. وزیر کشور نیز بر اساس این دستور، به تمام استانداران، فرمانداران و واحدهای زیرمجموعه وزارت کشور، دستور رسیدگی به وضعیت ساختمان‌های ناایمن و مشکل‌دار را ابلاغ و خواستار برخورد شدید با متخلفان شد.
با این حال، تا به امروز که دوم خرداد ۱۴۰۵ است، تقریباً هیچ اقدام ملموسی صورت نگرفته است. در شرایطی که قوانین ساخت‌وساز به صورت «گلخانه‌ای» و ناهمگن تدوین می‌شوند. در جایی که برخی از مدیران مرتبط با این حوزه، از اصل مشکلات دور هستند. در زمانی که بسیاری از پیمانکاران کلان و سرمایه‌گذاران بزرگ، نقش پررنگ‌تری در تدوین و اجرای قوانین ایفا می‌کنند تا متولیان اصلی امر. در کشوری که قوه قضاییه رسیدگی به پرونده‌ها را به تأخیر می‌اندازد (به‌عنوان مثال، پرونده ساختمان پلاسکو هفت سال طول کشید) و احکام صادره به قدری کم‌اثر هستند که هرگونه تخلف برای متخلفان توجیه اقتصادی دارد و سودآوری می‌کند، طبیعی است که متخلفان و سوداگران هیچ نگرانی جدی از برخورد نداشته باشند. در نتیجه، هیچ اتفاق جدی و مؤثری در زمینه اصلاح فرآیندهای ساخت و ایمن سازی ساختمان‌های ناایمن رخ نمی‌دهد.
پس از حادثه متروپل، خوشبختانه تا کنون فاجعه‌ای در آن مقیاس رخ نداده است؛ اما حوادث کوچک‌تر، اما با تعداد بیشتر، تکرار شده‌اند. نمونه اخیر آن، آتش‌سوزی در ساختمان تجاری در شهرک اندیشه در استان تهران و همچنین آتش‌سوزی در برج‌هایی در تهران، مازندران، خراسان و سایر نقاط کشور بوده است. علاوه بر این، نباید فراموش کرد که کشور ایران در نوار زلزله‌خیز قرار دارد و خوشبختانه هنوز زلزله شدیدی، آن‌گونه که در ترکیه رخ داد، اتفاق نیفتاده است. امید است که هیچ‌گاه زلزله‌ای رخ ندهد؛ اما اگر متولیان امر، به ویژه دولت و قوه قضاییه، فکری اساسی برای حوزه ساخت‌وساز نکنند، بحران‌های بسیار بزرگ‌تری در پیش خواهد بود.
دوم خرداد، روزی است که با نام حادثه متروپل در ذهن بسیاری ماندگار شده است؛ حادثه‌ای که در آن طبق روایت‌های مختلف، بین چهل و چند نفر تا هفتاد و چند نفر جان خود را از دست دادند.
══════════════
#برای_شهری_ایمن
◍ تلگرام | اینستاگرام | بله
Post #246
3.57K
- 👍 4