به حفره‌های سرم نگاه می‌کنم؛
من یک فضای خالی‌ام. فضای
منفیِ اولین نقاشیِ مایوآن.
یا جایِ خالیِ سایه‌ای در اتاقی تاریک.
وجودم را حس نمی‌کنم. وجود دیگران را نیز.
و هرچه چشم برمی‌گردانم،
خودم را هم نمی‌بینم.
من خاکستری‌ام. در آسمانی بی‌فصل.
با دو حفره در چشم‌هایم و
بدونِ رنگی در رگهایم.
Post #8915
7
Forwarded from 𝔏𝛐𝑟𝛈