🎒 سیاه‌چاله‌ها؛ جایی که واقعیت از خیال عجیب‌تر می‌شود

برخی اوقات گفته می‌شود که واقعیت عجیب‌تر از خیال است و این گفته در هیچ جایی به اندازه‌ی سیاه‌چاله‌ها درست نیست.
سیاه‌چاله‌ها از هر چیزی که نویسندگان علمی–تخیلی تصور کرده‌اند شگفت‌انگیزترند، اما در عین حال، پدیده‌هایی کاملاً واقعی‌اند.

مدت‌ها طول کشید تا جامعه‌ی علمی درک کند که ستارگان پرجرم می‌توانند تحت نیروی گرانش خود رمبش کنند. این موضوع را نخستین بار جان ویلر، فیزیک‌دان آمریکایی، در دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ میلادی بررسی کرد. او نشان داد که بسیاری از ستارگان در پایان عمر خود رمبش می‌کنند و به اجرامی با ویژگی‌های بسیار خاص تبدیل می‌شوند؛ همان چیزی که ما امروز آن را «سیاه‌چاله» می‌نامیم.

اما درون یک سیاه‌چاله چه می‌گذرد؟
آیا می‌توان گفت درون آن چه رخ می‌دهد؟
در واقع، شما نمی‌توانید بگویید «داخل» سیاه‌چاله چه چیزی است. می‌توانید هر چیزی، از حلقه‌ی الماس گرفته تا تلویزیون یا حتی دشمن خود را درون آن بیندازید، اما سیاه‌چاله فقط سه ویژگی را «به یاد» می‌سپارد: جرم، بار الکتریکی، و اندازه‌حرکت زاویه‌ای.

سیاه‌چاله مرزی دارد به نام افق رویداد. در این مرز، گرانش آن‌قدر قوی است که حتی نور نمی‌تواند بگریزد. افتادن در افق رویداد مانند رفتن با قایق به سمت آبشار نیاگارا است؛ تا قبل از رسیدن به لبه می‌توانید با پارو زدن بازگردید، اما به‌محض گذشتن از لبه، راه بازگشتی وجود ندارد...

اگر پاهای شما زودتر وارد سیاه‌چاله شود، گرانش در پاها قوی‌تر از سرتان خواهد بود و بدنتان به‌صورت طولی کشیده و به‌صورت عرضی فشرده می‌شود؛ پدیده‌ای که فیزیک‌دانان آن را «اسپاگتی شدن» می‌نامند.

در سیاه‌چاله‌های کوچک، این کشش آن‌قدر زیاد است که پیش از رسیدن به افق رویداد از هم گسیخته می‌شوید؛ اما در سیاه‌چاله‌های بسیار بزرگ‌تر، مانند آن‌هایی که در مرکز کهکشان‌ها هستند، می‌توانید بدون آسیب از افق رویداد عبور کنید.
پس اگر روزی خواستید درون سیاه‌چاله‌ای سفر کنید، یکی از نوع بزرگش را انتخاب کنید!

📖 برگرفته از کتاب «سیاه‌چاله‌ها» نوشته‌ی استیون هاوکینگ
(سخنرانی‌های بی‌بی‌سی)
ترجمه: سیده صدیقه هاشمی
ویرایش: محمد قائم‌مقامی

@Physource| فیسورس، مرجع دروس دانشگاهی