۱۶ آذر ۳۲ به عنوان نمادی برای گرامیداشت خون‌های ریخته شده در راه آزادی‌خواهی و مبارزه با استبداد شناخته می‌شود. دانشجویان آزاده‌ای که با خون خود راهی به خروج از جبرهای جغرافیایی زمانه ترسیم کردند و جنبش دانشجویی تا ابدالدهر به پیروی از آن ادامه خواهد داد. ۱۶ آذر جاودان خواهد ماند چرا که فریاد آزادی‌خواهی در برابر هر نوع استبدادی با هیچ بندی مسکوت نخواهد شد. خون‌های آذر ماه یک هزار و سیصد و سی و دو و فریاد‌های در گلو مانده‌شان هزار خشم دیگر برانگیخت، فریادها را رسا‌تر کرد و در نهایت حاکمان آن زمان را در سیلاب خونی که به راه انداخته بودند غرق کرد.
زمانه و حاکمان تغییر کرده‌اند اما روح جنبش دانشجویی جاودان خواهد ماند و هدف و مطالبه‌‌ی آن نیز تا روز احقاق حقوق دانشجویان، کما فی السابق، حق‌طلبی و آزادی‌خواهی خواهد بود. معیار بر حق بودن حکام زمانه چیزی نیست جز عدل، همدلی با درد مردم و به رسمیت شناختن مطالبات بر حق آنان.
در ۱۶ آذر ۱۴۰۱، قریب به سه ماه از شروع اعتراضات دانشجویی می‌گذرد. روزهایی که با ربوده شدن دانشجویان و سرکوب گسترده، فشار روانی، اعمال ممنوعیت‌های رفاهی و ورود به دانشگاه، رویکردهای سلیقه‌ای و غیرقانونی، برخوردهای به دور از شئون اخلاقی و دانشگاهی همراه شد؛ سرکوبی که این دوره‌ی گذار را با انسداد مواجه می‌کند، انسدادی که به انفجار و فروپاشی منجر خواهد شد.
راه جلوگیری از انسداد گفتگوی واقعی است نه سر دادن شعار «گفتوگو»؛ از ایجاد خانه گفتگو و تبدیل تهدید به فرصت از این طریق در شرایطی صحبت می‌شود که امروز از ورود عده‌ای از دانشجویان به دانشگاه ممانعت شده است و روز دانشجو با اعمال خشونت، ضرب و شتم، توهین و هتاکی از سمت حراست و در حضور مسئولینی که شعار گفتوگو می‌دهند، گرامی داشته می‌شود! این است تجلی گفتوگو؟
گفت‌وگوی واقعی جز با حضور همه‌ی دانشجویان و نمایندگان منتخب آنان که مستقل و دست‌چین نشده باشند، محقق نخواهد شد. چگونه می توان با حذف شورای صنفی که از معدود نمودهای حق انتخاب بدنه دانشجویی در دانشگاه است، از گفتگو دم زد؟
هدف از حضور رئیس‌جمهور در دانشگاه چیست؟ بهره‌مند شدن از نظرات دانشجویان و نخبگان مملکت است یا این دیدار ذاتی تشریفاتی دارد؟ در بهترین حالت بار عامی است که نه برای گفت‌وگویی برابر با همه‌ی دانشجویان بلکه تنها برای شنیدن مشکلات از زبان برخی افراد گزینش شده برگزار شده است.
بزرگداشت روز دانشجو در شرایطی برگزار می‌شود که عده‌ای از دانشجویان در بند هستند، حکم‌های تعزیری سنگین برایشان صادر شده و عده‌ای دیگر نیز حالا دقیقا در این روز، ۱ ماه می‌شود که ممنوع‌الورود شده‌اند و در پیگیری وضعیت و رفتار با ایشان ردپایی از قانون نیست.
ارمغان روزهای گذشته برای بدنه دانشجویی و به پیشواز از این روز، افزایش چند برابری هزینه لغو تعهد خدمت و تدوین شیوه‌نامه‌‌ی انضباطی ناعادلانه جدید است. شیوه‌نامه‌ای که در آن دانشجو بالقوه مجرم شناخته می‌شود و حقی برای دفاع از خود ندارد. شیوه‌نامه‌ای که بر تن برخوردهای سلیقه‌ای رخت قانون پوشانده و اصل برائت و تبصره عدم شمول اعتراضات مسالمت‌آمیز دانشجویی از تنبیه انضباطی را حذف کرده است!
گفته‌اید که به دنبال گشایش در دانشگاه و شنیدن نظرات دیگران ولو با وجود تفاوت سلیقه هستید، گشایش با حذف امکان اعتراض مسالمت آمیز به وجود نخواهد آمد بلکه نیاز به فراهم‌سازی بستری برای رسیدگی به مطالبات دانشجویان و شنیده شدن صدای اعتراضشان دارد.
هرچند که مسئولان دانشگاه تمایلی به شنیدن صدای دانشجویان ندارند و در روز دانشجو نیز، در سرکوب این صدا نقش ایفا میکنند، اما همچنان صدای حق‌خواهی دانشگاه رسا و بلند است، این صدا را بشنوید که خاموش شدنی نیست.
شورای صنفی کل دانشجویان دانشگاه تهران
🆔
@PhysicsShora