در روزهایی که دانشگاه باید مأمن اندیشه، گفت‌وگو و امنیت روانی دانشجویان باشد، خبر بازداشت مبین صفدری و تداوم آن، موجب نگرانی عمیق جامعه دانشگاهی شده است. اکنون نزدیک به پنجاه روز از بازداشت این دانشجو می‌گذرد؛ بازداشتی که نه‌تنها طولانی و فرساینده شده، بلکه با توجه به بیماری قلبی ایشان، نگرانی‌ها را دوچندان کرده است.

سلامت جسم و جان هر انسان، فارغ از هر اتهام یا برداشت، حقی بدیهی و غیرقابل چشم‌پوشی است. تداوم بازداشت در شرایطی که فرد از بیماری زمینه‌ای رنج می‌برد و نیازمند مراقبت پزشکی مستمر است، مسئله‌ای صرفاً حقوقی نیست؛ بلکه موضوعی عمیقاً انسانی و اخلاقی است. متأسفانه، با وجود پیگیری‌ها و امید به تعامل سازنده، تاکنون همکاری مؤثری از سوی نهادهای مسئول برای رسیدگی شفاف و فوری به وضعیت ایشان مشاهده نشده است.

دانشجو بودن، به‌خودیِ خود، نشانه‌ای از امید به آینده، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و تعلق به مسیر علم و آگاهی است. ادامه این وضعیت، نه‌تنها خانواده و دوستان این دانشجو، بلکه بخش بزرگی از جامعه دانشگاهی را در اضطراب و بلاتکلیفی نگاه داشته است.

امید آن می‌رود که با در نظر گرفتن شرایط پزشکی، شأن انسانی و اصول انصاف، تصمیمی عاجل و مسئولانه اتخاذ شود و زمینه آزادی هرچه سریع‌تر این دانشجو فراهم شود.

ما همچنان امیدواریم این انتظار طولانی، هرچه زودتر به پایان برسد.