خطاب به استادان دانشگاه

استادان ارجمند،

شما سال‌ها در کلاس‌های درس از استقلال دانشگاه، آزادی آکادمیک، اخلاق علمی و مسئولیت اجتماعی سخن گفته‌اید. به ما آموخته‌اید که دانشگاه وجدان بیدار جامعه است؛ که سکوت در برابر بی‌عدالتی، بی‌طرفی نیست؛ که اندیشه انتقادی بدون شجاعت، به تکرار محفوظات تقلیل می‌یابد. امروز همان آموزه‌ها پیش روی خود شماست.

در برابر جان‌باختن هم‌دانشگاهی‌مان، صفورا جعفری، و بازداشت دانشجوی دیگرمان، سعید علیزاده، پرسش این است: جایگاه استاد دانشگاه کجاست؟ آیا می‌توان از کرامت انسان، حقوق شهروندی، اخلاق حرفه‌ای و مسئولیت اجتماعی سخن گفت، اما در لحظه‌ای که دانشجوی خود نیازمند حمایت است، خاموش ماند؟ آیا می‌توان در کلاس از شجاعت علمی گفت، اما در واقعیت، هزینه‌ای برای همان شجاعت نپرداخت؟

دانشجو فقط «واحد درسی» و «نمره پایان‌ترم» نیست. دانشجو انسانی است که به این دانشگاه اعتماد کرده است؛ به استادش اعتماد کرده است. وقتی دانشجو احساس کند در سخت‌ترین لحظه‌ها تنها مانده، این زخم صرفا متوجه مدیریت نیست؛ این زخم به پیکره رابطه استاد و دانشجو نیز وارد می‌شود.

شما بهتر از هرکس می‌دانید که دانشگاه بدون صدای استادانش، به یک ساختمان اداری فروکاسته می‌شود؛ نهادی که صرفا آیین‌نامه اجرا می‌کند و گزارش می‌نویسد. شأن دانشگاه را نه دیوارهایش، که موضع‌گیری‌های اخلاقی و علمی استادانش نیز حفظ می‌کند. اگر صدای شما بلند نشود، چه کسی باید از حرمت دانشگاه دفاع کند؟

سکوت نخبگان، ناخواسته به مشروعیت سکوت مدیران تبدیل می‌شود. وقتی استادان سخنی نمی‌گویند، این پیام منتقل می‌شود که همه‌ چیز عادی است؛ که جای نگرانی نیست؛ که جان و آزادی دانشجو مسئله‌ای دانشگاهی محسوب نمی‌شود. اما ما می‌دانیم که عادی نیست. و شما نیز می‌دانید.

ما از شما انتظار بیانیه‌های پرطمطراق نداریم؛ انتظار داریم در کنار دانشجوی خود بایستید. انتظار داریم مطالبه شفافیت، پاسخ‌گویی و احترام به کرامت دانشجو را علنا مطرح کنید. انتظار داریم اجازه ندهید فاصله‌ای که میان دانشجو و مدیریت ایجاد شده، به فاصله‌ای میان دانشجو و استاد نیز تبدیل شود.

اگر دانشگاه قرار است همچنان نام «دانشگاه» را با خود داشته باشد، این نام با شجاعت شما معنا پیدا می‌کند. امروز زمان انتخاب است: ماندن در حاشیه امن سکوت، یا ایستادن در متن مسئولیت تاریخی خود.

#شورای_صنفی_دانشجویان

@Shora_Senfi_Ikiu