#دفترچه_خاطرات

یکی از معدود اساتید ما بودند که هر سه مقطع کارشناسی، ارشد و دکتری و در شریف گذرانده بودند. استاد عجیبی بودند. اوایلی که در کلاس رف۱ ایشان شرکت می‌کردم، تصور می‌کردم شاید این سبک تدریس و رفتار، نوعی شخصیت‌پردازی برای کلاس باشد؛ اما با گذر زمان، فهمیدم این دقیقاً منش و شخصیت واقعی ایشان است.
کلاس معمولاً در یکنواخت‌ترین حالت پیش می‌رفت. حتی میزان پلک زدن و یا تن صدا، لحظه‌ای تغییر نمی‌کرد. بعضی اوقات که مشغول نوشتن نکته‌ای بر روی تخته سیاه بود، بصورت خیلی ناگهانی، دستانِ در حال حرکتش از حرکت باز می‌ایستاد و بدون اینکه پاهایش را ذره‌ای حرکت بدهد، تقریبا تمام بالا تنه‌اش را ۱۸۰ درجه می‌چرخاند و با نگاهی کاملاً ثابت و نافذ، مستقیم در چشمانت نگاه می‌کرد و میپرسید:(این نکته درسته آقای یوسفیان؟)
واای، خیلی ترسناک بود🫣😖
یادآوری مجددش هم، مو به تن آدم ...

اما واقعا تسلط علمی بی‌نظیر ایشان بر روی مباحث، قِسم بزرگی از نکات بالا را می‌پوشاند. یادم نمی‌رود که یکبار دکتر جاویدان در میانه‌ی گفتن یک داستانی، پرانتزی باز کردند و گفتند:(فکر می‌کنید چرا دکتر خزاعی را جذب کردیم؟چون شریفی بود)