درباره شرایط کشور و آنچه از درون و بیرون ما را به این روز‌های تلخ و تاریک رسانده بسیار نوشته‌اند و خوانده‌ایم. آنچه در میان اکثر این تحلیل‌ها مشترک است و آنها را برای ما بی‌سود و فایده می‌کند آن است که عمدتا به آنچه دیگران کرده‌اند و باید بکنند می‌پردازند، و درباره آنچه ما کرده‌ایم و باید انجام دهیم ساکت‌اند. سوال من اما این است: من چه کرده‌ام؟ و من چه باید بکنم؟

پاسخ این سوال بسیار شخصی است، و تک تک ما باید در تنهایی به آن فکر کنیم، و به تنهایی به آن پاسخ بدهیم. اما نقطه مشترک تمام پاسخهای درست به این سوال، این انتخاب بزرگ، سخت، و شجاعانه است که امیدوار بمانیم. تا امید هست، غم ما را آزار می‌دهد، اما بر ما غلبه نمی‌کند.

چطور می‌شود وقتی هیچ کاری از دست ما برنمی‌آید همچنان امیدوار بمانیم؟ این سوال اصولا غلط است! تا وقتی که مرگ دست ما را نبسته، هیچ هنگامی نیست که دست ما مطلقا بسته باشد و هیچ کاری از ما برنیاید. همیشه در جهان بیرون یا فضای درون ما کاری هست که در دایره توان ماست. احساس ناتوانی مطلق از آنجا ناشی می‌شود که ما در جای اشتباهی به دنبال اثرگذاری هستیم: در جایی که خارج از دایره قدرت و اثرگذاری ماست. تمرکز بر هزارها هزار کاری که نمی‌توانیم انجام دهیم چشم ما را بر هزارها هزار کار دیگری که می‌توانیم انجام بدهیم می‌بندد و ما را فلج می‌کند.

هر کدام از ما باید از خودمان بپرسیم که چه کاری هست که من، در همین لحظه، و در همین شرایط، و با همین کس و چیزی که هستم می‌توانم برای خودم یا دیگران انجام بدهم. کاری که می‌توانم انجام بدهم شاید بزرگ و درخشان نباشد، و قطعا نخواهد توانست همه مشکلات را حل کند. اما اینها مهم نیست. مهم آن است که من می‌توانم آن کار را انجام دهم، و مهم‌تر آن است که آن کار را حتما انجام خواهم داد. وقتی کارهای نیک کوچکی را که در توان ما هستند انجام می‌دهیم، اندک اندک، تعداد و اندازه‌ی توانستن‌های ما بیشتر و بزرگتر، و امید در دل ما نیرومندتر و عمیقتر میشود.

من تصمیم گرفته‌ام امیدوار باشم و امیدوار بمانم. و با نیروی همین تصمیم پروژه‌ها و تلاشهایم برای خدمت به نازنین‌میهنم ایران را در هیچ شرایطی متوقف نکرده‌ام و نخواهم کرد. تلاش‌های من در برابر بحرانهای بزرگ، کوچک و ناچیزند. اما من همین کوچک ناچیز را رها نخواهم کرد و بر زمین نخواهم گذاشت. شما هم اگر می‌توانید گامی هرچند کوچک و ناچیز برای بهروزی ایران و مردمش بردارید، آن گام را از خود و دیگران دریغ نکنید.

نیروی امیدوار بودن و امیدوار ماندن را دست کم نگیریم. شعله‌ی امید از دلی به دلی سرایت می‌کند، و زودتر از آنکه بفهمیم، همه شهر ما را روشن خواهد کرد.


https://t.me/hamedtbtb