.
.
.
🥀یا آنکه بخوانید به بالین پسرم را
یا بر سر زانو بگذارید سرم را🖤


💔شب تا به سحرچشم به راهم که نسیمی
💔از من ببرد سوی مدینه خبرم را


🥀کی باور من بود که از آن حرم پاک
🥀یک روز جدا گردم و بندم نظرم را


🖤مجبور به تودیع حرم بودم و ناچار
🖤در سایه اندوه نشاندم پسرم را


🥀هنگام خدا حافظی از شهر،عزیزان
🥀شستند به خوناب جگر رهگذرم را


🖤گفتم همه در بدرقه ام اشک ببارند
🖤شاید که نبینند از آن پس اثرم را


🥀دامانم از این منظره پر اشک شد اما
🥀گفتم که نبیند پسرم چشم ترم را


🖤باکس نتوان گفت ولیعهدی مأمون
🖤خون کرده دلم را و شکسته کمرم را


💔من سر به ولیعهدی دونان نسپارم
💔بگذارم اگر بر سر این کار سرم را


🖤تهمت زچه بندید به انگور، که خون کرد
🖤هم‌صحبتی دشمن دیرین جگرم را


🥀آفاق همه زیر پر رأفت من بود
🥀افسوس بدین جرم شکستند پرم را


🖤آن قوم که در سایه ام آرام گرفتند
🖤دادند به تاراج خزان برگ وبرم را


🥀بشتاب بدیدار من ای گل که به بویت
🥀تسکین دهم آلام دل در به درم را


🖤روزم سپری شد به غم،اما گذراندم
🖤با یاد تو ای خوب،شبم را سحرم را

✍استاد محمدجوادغفورزاده(شفق)