او نوشته‌های فارادی در این باره را خواند. شواهد آزمایشی فراوانی که فارادی بر وجود چنین نیروهایی بیان کرده بود، برای ماکسول منطقی و درست به نظر رسید. به همین دلیل، او از دانش ریاضی خارق‌العاده‌ی خود استفاده کرد و این ایده‌ها را به زبان ریاضی درآورد. بعدها، متوجه شد که کشفیات فارادی چیزی کم دارد. این کمبود در معادلات ریاضی خود را نشان داده بود ولی فارادی در آزمایشگاهش آن را ندیده بود. او این کمبود را به معادلات اضافه کرد و حاصل این کار عظیم محاسباتی، شد نظریه‌ای که امروز «الکترومغناطیس» می‌نامیم.
پس از آن ماکسول این نظریه‌ را تکمیل‌تر کرد و حاصلش شد کتابی بسیار ارزشمند که یکی از منابع اصلی این رشته به حساب می‌آید.

البته قهرمان‌های فراوان دیگری در کشفیات الکترومغناطیس دخیل بودند. قهرمان‌هایی که نامی از آن‌ها در این متن نیامده، اما هرگز ارزششان را فراموش نخواهیم کرد. حاصل این کار عظیم چند صد ساله را ماکسول تکمیل کرد.
اما مسئله‌ای به وجود آمد. معادلات ماکسول، پیش‌بینی‌های عجیبی داشت که ظاهراً با مکانیک نیوتونی در تعارض بودند. چطور ممکن است دو نظریه‌ی درست ولی متعارض از طبیعت داشته باشیم. یکی باید به نفع دیگری کنار می‌رفت. در همین هیجانات علمی بود که نابغه‌ای دیگر سربرآورد. نابغه‌ای که همه او را می‌شناسید.

💭 این داستان ادامه دارد...

🖋 نویسنده: مهدی فراهانی

⚛️ کانال تکامل فیزیکی
@physical_evolution