#ترجمه_مقاله #کیهان_شناسی #نسبیت_عام #جیمزوب

📄 ترجمه مقاله
🔴 Standard Model of Cosmology Survives a Telescope’s Surprising Finds
🟠 مدل استاندارد کیهان شناسی از یافته های شگفت انگیز تلسکوپ ‏جیمز وب‎ ‎جان سالم به در می برد‎!‎

🟢 قسمت ۲:

✅ زمان های اولیه:
فهمیدن اینکه چرا کشف کهکشان‌های خیلی زودهنگام و درخشان شگفت‌انگیز است، به درک آنچه که ‏کیهان‌شناسان درباره جهان می‌دانند یا فکر می‌کنند می‌دانند کمک می‌کند.‏
پس از انفجار بزرگ، جهان اولیه شروع به خنک شدن کرد. در طی چند میلیون سال، پلاسمای در حال چرخش ‏که فضا را پر کرده بود، فرو می‌نشیند و الکترون‌ها، پروتون‌ها و نوترون‌ها به اتم‌ها عمدتا به صورت هیدروژن ‏خنثی ترکیب می‌شوند‎.‌‏ برای دوره ای نامشخص به نام دوران تاریک کیهانی همه چیز ساکت و تاریک بود.
‏بیشتر موادی که پس از انفجار بزرگ از هم جدا شدند از چیزی ساخته شده اند که ما نمی توانیم ببینیم، به نام ‏ماده تاریک‎.‌‏ این ماده به ویژه در ابتدا تأثیر قدرتمندی بر کیهان داشته است‎.‌‏ در تصویر استاندارد، ماده تاریک ‏سرد (اصطلاحی که به معنای ذرات نامرئی و با حرکت آهسته است) به طور بی رویه در کیهان پرتاب شد‎. ‎در ‏برخی مناطق توزیع آن متراکم تر بود و در این مناطق دچار فروپاشی به صورت توده ها شد‎.‌‏ ماده مرئی، به ‏معنای اتم ها، در اطراف توده های ماده تاریک جمع شده اند. همانطور که اتم ها نیز سرد شدند ودر نهایت ‏متراکم شدند، اولین ستاره ها متولد شدند. این منابع جدید تشعشع، هیدروژن خنثی را که در طول دوره ‏یونیزاسیون کیهان را پر کرده بود، مجددا شارژ کردند. از طریق گرانش، ساختارهای بزرگتر و پیچیده تر رشد ‏کردند و شبکه کیهانی وسیعی از کهکشان ها را ساختند.در همین حال ستاره شناس ادوین هابل در دهه 1920 ‏متوجه شد که جهان در حال انبساط است و در اواخر دهه 1990، تلسکوپ فضایی هابل شواهدی مبنی بر اینکه ‏انبساط در حال شتاب گرفتن است را کشف کرد‎.‎جهان هستی را مانند یک قرص نان کشمشی در نظر بگیرید که ‏به صورت مخلوطی از آرد، آب، مخمر و کشمش است. وقتی این مواد را با هم ترکیب می کنید، فرآیند تخمیر ‏شروع می شود و نان شروع به بزرگ شدن می کند. کشمش‌های درون آن ( محل نگهداری کهکشان‌ها )، با ‏انبساط نان، از یکدیگر فاصله بیشتری می‌گیرند. تلسکوپ هابل مشاهده کرد که نان با سرعت بیشتری بزرگ می ‏شود. کشمش ها با سرعتی از هم جدا می شوند که جاذبه گرانشی آنها را به چالش می کشد. به نظر می رسد ‏که این شتاب توسط انرژی دافعه خود فضا (به اصطلاح انرژی تاریک، که با حرف یونانی‎ Λ ‎نشان داده می شود)، ‏هدایت می شود. اگر مقادیر‎ Λ، ماده تاریک سرد، ماده معمول و تشعشع را به معادلات نظریه نسبیت عام ‏انیشتین متصل کنید، مدلی از چگونگی تکامل جهان به دست می آورید‎.‌‏ این مدل "ماده تاریک سرد لامبدا"(‌‎ ‎ΛCDM‏)‌‎ ‎تقریباً با تمام مشاهدات کیهانی مطابقت دارد.‏
یکی از راه‌های آزمایش این تصویر، نگاه کردن به کهکشان‌های بسیار دور است - معادل نگاه کردن به گذشته- ‏به چند صد میلیون سال اول پس از انفجار عظیمی که همه چیز را آغاز کرد‎.‎کیهان در آن زمان ساده تر بود ‏بنابراین تحول آن در مقایسه با پیش بینی ها ساده تر است.‏
ستاره شناسان برای اولین بار در سال 1995 با استفاده از تلسکوپ هابل سعی کردند اولین ساختارهای جهان را ‏مشاهده کنند‎.‎در طی 10 روز، هابل 342 تصویر از یک تکه فضای خالی در دب اکبر را ثبت کرد‎.‌‏ ستاره شناسان ‏از این فراوانی پنهان در تاریکی شگفت زده شدند. هابل توانست هزاران کهکشان را در فواصل مختلف و مراحل ‏رشد ببیند که به زمان های بسیار قبل از آن چیزی که هر کسی انتظارش را داشت، بازمی گشت. هابل چند ‏کهکشان بسیار دور را در سال 2016 پیدا کرد. اخترشناسان دورترین آن را که ‏GN-z11‌‏ نام داشت، پیدا ‏کردند. لکه کم نوری که تاریخ آن را به 400 میلیون سال پس از مهبانگ نسبت دادند. این به طرز شگفت ‏انگیزی برای تشکیل یک کهکشان زود بود، اما تا حدی به این دلیل که کهکشان کوچک است و تنها 1% جرم ‏راه شیری دارد و به این دلیل که تنها بود، در مدل‎ ΛCDM ‎تردیدی ایجاد نکرد‎.‌‏
‏ستاره شناسان به تلسکوپ قوی تری نیاز داشتند تا ببینند که آیا‎ GN-z11 ‎یک توپ عجیب و غریب است یا ‏بخشی از جمعیت بزرگتری از کهکشان های گیج کننده اولیه‎.‌‏ این مطلب می تواند به تعیین اینکه آیا ما یک ‏قطعه مهم از دستور ‏ΛCDM‏ را گم کرده ایم یا خیر، کمک کند.‏

🖋 مترجم: شقایق اعلایی

⚛️ کانال تکامل فیزیکی
@physical_evolution