#منظومه_شمسی ، #ابر_اورت ، #کمربند_کویپر ، #زمین ، #سیاره ، #ستاره

✅ قسمت ۱ از منظومه شمسی

🔵 این قسمت: آشنایی با منظومه شمسی

🔍
خانه ما در این عالم بیکران!!!
اگر بخواهیم خورشید را با دیگر ستارگان راه شیری مقایسه کنیم، مشاهده می‌کنیم که خورشید تقریبا هیچ ویژگی خاصی نسبت به سایر ستارگان ندارد و بسیار معمولی است اما همین خورشید معمولی مبنع حیات و نور و گرمای ما انسان هاست.
سامانه خورشیدی هشت سیاره رسمی دارد که به ترتیب عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون نام دارند که چهار سیاره اول سنگی و چهار سیاره بعدی گازی هستند.
در سامانه خورشیدی تنها سیاره ای که در کمربند حیات انسانی است زمین است. کمربند حیات به مکانی گفته می شود که سیاره از ستاره مادر خود به حدی فاصله دارد که نور و گرمای مناسبی را دریافت می کند.
شناخت ما انسان ها از سامانه خورشیدی شگفت انگیز سابقه چندانی ندارد، هزاران سال پیش اولین بار ارسطو این فکر به ذهن مردم انداخت که عالم زمین مرکزی است!!!!😲
یعنی ارسطو می گفت خورشید و ماه و دیگر نقاط نورانی در آسمان زمین همگی بر دور خود زمین می چرخند.
سال ها بعد دانشمندان زیادی حرف ارسطو را تائید کردند که یکی از قاطع ترین آنها اقای بطلمیوس بوده است.
تا اینکه جناب نیکلاس کوپرنیک در قرن 16 میلادی ثابت کرد که عالم زمین مرکزی نیست، بلکه خورشید مرکزی است. اما خب باز خورشید مرکز عالم نیست اما همین که انسان از خرافات زمین مرکزی فاصله بگیرد خود موفقیتی بزرگ است.
طبق نظریه سحابی عمر منظومه شمسی 4.6 میلیارد سال است. در آن زمان سامانه خورشیدی خیلی فعال بود. یعنی آن زمان منظومه شمسی بسیار پر تلاطم بوده است. طی آن سال ها برخورد های بسیار زیاد و سهمگینی رخ داد، که یکی از معروف ترین آن‌ها برخورد تیا(به بزرگی مریخ) به زمین بوده است که باعث تشکیل ماه شده است.
منظومه شمسی در بازوی صلیب کهکشان راه شیری قرار دارد.
تا قبل از سال 2006 سامانه خورشیدی 9 سیاره داشت یعنی یک سیاره بیشتر از مدل امروزی، که نام آن سیاره یا بهتر است بگوییم نام آن سیاره کوتوله، پلوتو بود.
در سه دهه گذشته درون کمربند کویپر سیارک‌هایی بسیار زیادی کشف شد که حتی در سال 2000 تعداد آن ها به 700 عدد رسید!!!!
اما خب آن سیارک ها هم از نظر اندازه و بزرگی دست کمی از پلوتو نداشتند به همین دلیل آنها را هم باید مثل پلوتو سیاره بنامیم.
اما خب اینجوری تعداد سیاره های منظومه شمسی حداقل بالای 100 عدد می شد که این تعداد سیاره حتی برای ستارگان غولی و عظیم هم عدد عجیب و زیادی است.
به همین دلیل دسته ای دیگر از اجرام شکل گرفت که نام آنها سیارات کوتوله شد.
ما باید بدانیم که سامانه خورشیدی فقط به کمربند کویپر خاتمه پیدا نمی کند. در فاصله بسیار بسیار زیادی از منظومه شمسی ابری به نام ابر اورت وجود دارد که شامل هزاران هزار جهان یخ زده است که همین ها دنباله دار ها را تشکیل می دهند.
ما باید با همه شگفتی ها و عجایب سامانه خورشیدی این را هم در نظر بگیریم که قرار نیست همیشه در اینجا بمانیم زیرا چه بخواهیم و چه نخواهیم روزی منابع زمین و حتی دیگر سیارات هم تمام می شود و یا ما باید با کل بشریت خداحافظی کنیم یا با منظومه شمسی!!!!

🖋 نویسنده: طاها دزفولیان

⚛کانال تکامل فیزیکی

@physical_evolution