-----------‐---------‐-----------------------------
♦️حس ميكنم جهان ما به نواليس و هولدرلین های بیشتری نیاز دارد.

ساختن جهان رمانتیک ایرانی؛
بدون رمانس و فانتزی های غیر خصمانه؛
احساس ناامنی دائمی ای که ما را فرا گرفته ما را لاجرم از هم می پاشاند.

باید شاعر تر از همیشه بود مست تر از همیشه زیر سایه جنگ و ناامنی باید تغزلی تر از هر زمان دگر بود

خصلت جالبی داریم که دست کم من در اروپا ندیدم. ما از هر قشری و سوادی از شعر سرمست میشویم. بیت آوردن هم در زبان فرمال، مطبوع است هم در کوچه و بازار به شنونده حظ و لذت میدهد.

ایده شعر برای زمانه رزم و ناامنی احمقانه بنظر میرسد ولی اگر امتحانش کنید درخواهید یافت که از پل های خطرناک زندگی بدون فانتزی و بدون تغزل نمیتوان رد شد. ناامنی ای که تغزلی نشود، یا خودکشی است یا قتل

این خود کشی و قتل همیشه پایان دادن به ضربان قلب خود یا دیگری نیست. گوشه گیر شدن است یا دیگران را تهدید دیدن است.

در ناامنی کور و کر هستی. تغزل و احساساتی گری مثل بویایی چندین برابر قوی شده عمل میکند تا راه را پیدا کنی و نه از روی خودت رد شوی نه از روی دیگران
شامه جبران فقدان باصره و قوای سمعی را پر می‌کند


نوالیس میگوید:

عشق نهایت و پایان تاریخ جهان است، آمینِ کائنات.»
Thoughts on Religion, Pt. 1, "Hymns and Thoughts on Religion

شعر زخم‌هایی را که عقل پدید آورده، شفا می‌دهد
Fragments

-----------‐---------‐-----------------------------
🏛لینک کانال: https://t.me/Philosophical_note


#جستارها📜