♦️به جهانی فکر میکنم که در آن...
من به جهانی فکر میکنم که گفتند بعد از آشویتس، شعر گفتن در آن ممکن نیست،

به روزگاری که ارمنی ها پاکسازی قومی شدند. به جهانی که غزه بزرگترین شکنجه گاه و زندان روباز قرن آن است،
به بمباران درسدن فکر میکنم
به اولین انفجار اتمی در شرق دور و
به روزی که رجینا با شقاوتی تمام، مطرود گشت

به سوختن پاسارگاد
به ویرانی آتن
به قتل های خمر های سرخ
به آدمخواری، به طاعون و وبای جهانی
به کووید
به قحطی بزرگ ایران

اما باز هم این جهان، جهان ماند. تاریخ، گاهشماریِ دردِ زایمانِ روح است. اما می ماند "آنچه می ماند" "آنچه می ماند؛ شاعران بنیادش میگذارند"

شعر گفتن همیشه ممکن است. این را از کسانی بپذیرید که حتی اکنون هم از اقدام به مرگ خود خواسته پشیمان نیستند.

درد آور است که بگوییم اکنون بدترین روزگارِ جهانِ انسان نیست.
اما معاصرترین روزگار، از درد است

-----------‐---------‐-----------------------------
🏛لینک کانال: https://t.me/Philosophical_note


#جستارها📜