2 و 37 دقیقه بامداد، تایپ کردن آغاز میشود. آدم نمیداند حرف چه کسی را باور کند، روی سخنم با روانکاوی و عرصه ی رویکرد های درمان است. برخی میگویند اصلا لفظ درمان درست نیست. روانکاوی آمده است بگوید درمان یعنی اینکه بدانی چیزی برای درمان وجود ندارد، آمده تا صدای وجدان خشمگین ما علیه خودمان را خاموش کند، فروید جایی گفته بود روانکاوی از جنس عشق است. یعنی من تو را تاب می آورم. یا میگویند وقتی تغییر میکنی که این صدا در تو رام شود که ای بچه ی بد! تغییر کن!

از یک طرف دیگر میخواهد یادت بدهد چیزی را تجربه کنی. البته یاد دادن که نه. میخواهد تجربه کنی. نمیشود غایت روانکاوی را دانست. باید تجربه کرد. آنکه گناه، خشم، عشق، غم و شادی را تجربه نمی کند بیمار است و درمان لازم دارد.تغییر نیاز دارد. میگوید کودکی که خودت را تاب نمی آوری باید تغییر کنی. تا ندانی تغییر لازم داری هم تغییر نمیکنی. میگوید ای بچه ی خوب، تغییر کن!

انگاری روانکاوی عرصه ی این پژوهش است که نیرو ها و سائق هایی متعارض در کار هستند که به تور آگاهی ما در نمی آید. تعارضی که نمیتوان دید. پارچه‌ ای نازک مثل حریر که روی حجم عظیمی از آب را پوشانده آب بی شکل. آب انگار یکسره جنس است و فصل ندارد. محتوای بی فرم. جنس آبینه. آب وحشی است. پتانسیل ناب و خام وحشی. لحظه ای که فک ات بهم فشرده میشود. دست ها مشت و یا آلت بر انگیخته. سینه سنگین و چشم ها مرطوب. این جنس ناب آب، آب اساسا آبینه و آب بودگی است. شگفت است که هم خفه میکند و قاتل بالفطره است هم ضمانت بقا میکند. هم می جوشد و می‌سوزاند و هم یخ بسته و خشکش میزند. در قعر خاک فرو می رود یا بخار میشود.

حال تصور کنید از طرفی یک اره ی تیز دارید که میخواهد آب را به چیز تبديل کند. میخواهد آب را برش دهد. قطعه قطعه کند. تکه های آب مرتب! ولی مگر میشود آب را اره کرد؟ این اره ترسناک است. بریدن، خرد کردن، تراش دادن. اره مدام به آب میخورد و صدای شالاپ شولوپ بلند میشود. اما آب وحشی همان جنس ناب آب می ماند و به فرمی که اره در غایت دارد در نمی آید. دعوایی مضحک و تمام نشدنی. اره کردن آب. سیلی ای که وقتی میل به گاییدن/ گاییده شدن داری در ذهنت میخورد. یکه خوردن و لب گزیدن از خواندن فعل گایش در متنی مؤدب، ذهنی مودب یا جمعی مودب. انگار این اره هیچ محتوایی ندارد. یکسره شکل است و فرم. مهم نیست چه مقابلش باشد. هر چه بدهی باید ببرد یا تراش دهد یا خرد کند. هیچ چیز لیاقت استقرار ندارد. هیچ چیز به اندازه کافی خوب نیست. هرچیزی نیست آنچه هست، آنچه باید بشود که حقیر خاک بر سر، اکنون، آن نیست. این نثر شارلاتان است. خودشیفته است. ته نارسیسیزم را در آورده. به اندازه کافی خوانا نیست. اطلاعات نگارنده از اساس چرت و پرت های شنیده از روانکاوی است‌. پاکش کن زود باش. اره اش کن. هیس!. ساکت. ایست. تشبیه اید و سوپرایگو به آب و اره‌ مزخرف ترین چیزی است که کسی بتواند بگوید.


خلاصه چیز های زیادی میتوان برای تشبیه گفت.نوزادی بد قلقل مقابل یک سرباز سیخ ایستاده ی کاخ باکینگهام. جیغ و فریاد مقابل سکوت مطلق. همین الان لحن سرزنشگری که میگوید ادامه به نوشتن نده و لذتی باحال و بی نزاکت از بی مهابا تایپ کردن. دوباره لحن اینکه احمق ! این فرایند ها اصلا هشیار نیست پس چرت ننویس که در حال تجربه ی آنی مقابل میل به همین الان مکیدن چیزی و به خواب رفتن و اتمام تایپ.

اما این متن عقیم می ماند اگر همین‌جا تمام شود. آنقدر ها چرت نیست‌ که تمام شود. چند نفری احتمالا آن را میخوانند. به یکجایی برسانش. واقعیت این است که مخاطب گیج میشود. الآن نخواب. واقعیت این است که تفسیر و تشبیهت از اید و سوپر ایگو آنقدر ها هم بد نیست اگر با برخی مقاله ها مطابقت دهیم. آهان! این دقیقا ایگو است. هشیاری است. لمس واقعیت است. اینجاست که میفهمد هم در پاراگراف های تشبیه اید به آب خلاقیتی هست هم در پاراگراف های مربوط به اره واقعا سرزنشگر اند و واقعا کمی پرت و تا حدودی تقلیل دهنده کار فروید شناسان است.
دیدن و تماشای این تعارض ها، دیدن اره دیدن آب و دیدن هم نقص و هم خلاقیت و دیدن بی نظمی بچه ای تخس و دیدن سرزنشگری بی رحم.
روانکاوی انگار تماشای تعارض این نیرو هاست. تماشای اینکه من نمیتوانم بگویم روانکاوی واقعا چیست. تماشای یک نقص همیشگی

https://t.me/Philosophical_note