۱ ظهر است. صدای خش خش کندن ته دیگه قابلمه از آشپزخانه می آید و شعله بخاری تا آخر بالاست. هوا آفتابی است ولی سرد با تکه های چسبیده ی برف و یخ به این طرف و آنطرف پیاده رو. امروز یک کاری به سرم زد. کتاب شعری که چاپ کرده بودم را برداشتم و با خودکار یادداشتی در نوشتم و یک راه ارتباطی ارتباطی آپدیت شده. از پنجره پرتش کردم و افتاد روی یخ های پیاده رو. اگر نخی به آن وصل میکردم بهتر میفهمیدم چه زمانی طعمه رهگذر را گرفته. ولی دیر به عقلم رسید. هر چند دقیقه میروم و کتاب شعر با جلد رنگارنگ واژگون روی یخ ها را دید میزنم. تا الان یک دختر بچه مدرسه ای لگدی زد به آن و رفت.
اسفند ۹۹ بود که تمام شد و دقیقا در روز تولدم رونمایی شد. فامیل ها گل و شیرینی آوردند، برخی شاعر های محلی کتابشان را هدیه کردند، شاهنامه خوانی شد و اعضای قدیمی انجمن ادبی هم را دیدند. بیشتر کتاب ها را همانجا فروختیم. هر سال در نمایشگاه تهران هم هست ولی پولش دیگر به من نمیرسد. اصلا چه کسی میخرد؟ از انصاف نگذریم اما. شعر ها آبکی نبود. تجربه زیسته بود. علیرضا بدیع خوانده بودش و خيلی خوشش آمده بود. نسبتا شاعر معروفی است. هیچ شعری بيخودی فقط برای آنکه شعری گفته باشی در آن نبود. ناگهان می جوشید و می نوشتم. با چند ویرایش. یا در خواب طرح اش را میدیدم. اگرجایی عروض معنا را خراب میکرد قید عروض را میزدم. من همیشه همین کار را میکنم مثلا در سفر شمال با الف. الف املت بود، نان نبود، ولی خیلی بحث گل کرده بود. گفتم بیا خالی خالی بخوریم. قید سنگک داغ کردن (عروض را بزنیم). قید چیز های نسیه یا تزئینی را زدن برای چیز های نقد و اصل کاری منطقی نیست؟ همین الان ۱۳ و ۳۳ دقیقه. گرم نوشتنم. مامان هر ۵ ثانیه میگوید بیا غذا بخور. قید غذا را زدن واجب است. مگر چندبار در روز دست آدم به نوشتن چیزی گرم میشود. البته نتیجه هردو یکی است. فراموشی. یکی تجزیه ی بیولوژیکی و یکی تجزیه ی فرهنگی.
چه کسی یادش می ماند روز ۱ اسفند من چه نوشته ام؟ آه گفتم اسفند. امروز یکم اسفند است‌. در نتیجه ۵ روز دیگر نوزادی معلول بدنیا می آید. طبق گفته های مادر خندان، ولی دچار بیخوابی و ونگ زدن های مهلک شبانه. تولدم مبارک نیست. امسال اگر شمع و کیکی باشد دو ارزو دارم، سگم بلند بلند پارس کند یا امسال اخرین شمع تولدی باشد که فوت میکنم. مرده باشم. مردن هم مثل مرد است. دور از زنانگی است که دنبالش بروی. غمزه و‌کرشمه ی مردانه زیبا نیست. مرد باید دنبالت بیاید. مردن هم از همین رو دوبار مرا نخواست. مردن اما اگر آمدی من بار ها گفته ام. سنگ مرمر سبز میخواهم با غزل ۷۵۸ دیوان شمس مولانا.
۲۳ سال ام تمام میشود و ۲۴ ساله میشوم. حساب که میکنم خیلی بیشتر از ۲۴ سال کار ها کردم. تقریبا نمی‌دانم چه چیزی هست که تجربه نکرده باشم‌. خودشیفته وار است. ولی احساسم همین است‌. دیگر تظاهر به تواضع را دوست ندارم. خواهرم وقتی ۲۳ ساله بود چه از حیث کمیت چه از حیث کیفیت از باغچه ی خانه امان هم آنسو تر نرفته بود. غم ششم اسفند دامنم را میگیرد. کاش شش اسفند ۸۰ از تقویم برای همیشه پاک میشد یا نوزاد دپرسیون حادتنفسی داشت و پرستار اشتباها ویال نالوکسان را نمیدید و میدازولام را میزد در جریان خون نورسیده.
آن وقت این همه داستان نداشتیم. باور کنید هیچ داستانی، بهترین اش هم، به نوشتن نمی ارزد. همه از خاطر چیز دیگری مینویسند. برای تحمل خویشتن. هرکه مینویسد تا مشهور شود هنوز ننوشته. نوشتن بالا آوردن و پس زدن بودن است. سرریز و استفراغ وجود