حقیقتا علاقه ی خیلی زیادی دارم به اتفاقاتی که باعث سنجیده شدن حد و حدود حریم خصوصی و نفوذ قانون میشن (با توجه به اینکه قانون خارج از ایران محدودیت داره).

مثلا خبری که به تازگی دیده بودم این بود که یه فردی رو تو فرودگاه آتلانتا آمریکا می‌برن برای بازجویی. گفته میشه که بدون این که حقوقش بهش اعلام بشه و بدون اینکه وکیل فرد حضور داشته باشه شروع می‌کنن به بازجویی فرد به بهانه محتوای سوءاستفاده جنسی از کودکان. ازش می‌خوان که رمز گوشیش رو بگه تا بتونن چکش کنن وگرنه گوشی رو توقیف میشه و خب طرف در نهایت رمزی رو به پلیس میده که باعث پاک شدن اطلاعات گوشیش میشه.

دادستان هم میگه این حرکت برای از بین بردن مدرک جرم بوده و از طرفی هم انگار قانونی وجود داره که میگه اگر به هدف جلوگیری از توقیف اموال اون رو تخریب کنی مرتکب جرم شدی.

سیستم عامل گوشی اون فرد GrapheneOS بوده و خب نسبت بهش یه موج بدگمانی ای شکل گرفته. حتی میگن قبل از این ماجرا ها تو یه سری کشور های اروپایی، وجود گرفین او اس رو ثبت میکنن و حتی فرد ممکنه تحت نظر یا بازجویی قرار بگیره چون احتمالا قاچاقچی یا عضو یک باند باشه.

خلاصه که تمام این ماجرا ها باعث شده یه نگرانی ای نسبت به ابزار حفظ حریم خصوصی شکل بگیره.

جذابیتش برای من کجاست؟
اونجا که به نظر من حفظ حریم خصوصی مهمه؛ اتهام محتوای سوءاستفاده جنسی از کودکان هم اتهامیه که باید خیلی جدی باهاش برخورد بشه.

خب ما دوتا چیزی داریم که از اهمیت بشدت بالایی برخوردارن. اینکه چقدر از کدوم صرفه نظر کنیم. چقدر حاضر باشیم چیزی رو فدا کنیم. چقدر حاضر بشیم کنترل رو بدیم به کسی که نمی‌تونیم در آینده بهش اعتماد کنیم. چقدر می‌تونن اجازه داشته باشن که دخالت کنن.

به قولی یه تیغه بشدت حساسیه که رد شدن از روش حساسیت بشدت زیادی داره...

یه بحث فلسفی، حقوقی، اجتماعیه
چیزیه که رو زندگی آدم های زیادی تاثیر میذاره

لینک خبر

@PhiloLearn