🟢 *صندلی جلسه، اختیار می‌دهد، اما صلاحیت نمی‌دهد*

▫️اکبر عبداللهی اصل، مدیرکل اداره دارو سازمان غذاودارو در یادداشتی اختصاصی برای دوشنبه های دارویی، با تکیه بر هشدار مسعود نیلی درباره ناسازگاری خواسته‌ها، به حکمرانی قیمت‌گذاری دارو می‌پردازد و میان «تعارض منافع» و «تعارض صلاحیت» تفکیک قائل می‌شود. استدلال اصلی این است که حضور داروسازان در کمیسیون قیمت‌گذاری، به‌خودی‌خود تعارض منافع نیست؛ همان‌طور که نبودنشان هم به‌خودی‌خود صلاحیت ایجاد نمی‌کند. مسئله اصلی، فاصله میان اختیار تصمیم‌گیری و توان فهم و ارزیابی موضوع تصمیم است.

▫️نویسنده تأکید می‌کند قیمت‌گذاری دارو فقط اجرای یک فرمول نیست؛ بخش عمده اختلاف، در تعیین مفروضات، قضاوت کارشناسی و ارزیابی شواهد شکل می‌گیرد.

▫️او ادامه می دهد: در کنار حساسیتی که به‌درستی نسبت به تعارض منافع وجود دارد، باید درباره تعارض صلاحیت نیز جدی‌تر صحبت کنیم. تعارض منافع ممکن است قضاوت متخصص را منحرف کند، اما تعارض صلاحیت خطر دیگری دارد: ممکن است اختیار تصمیم‌گیری را در اختیار کسی قرار دهد که هنوز مسئله را به‌درستی صورت‌بندی نکرده است.

▫️همچنین هشدار می‌دهد که تحلیل سودآوری شرکت‌ها باید دقیق باشد و اعداد بزرگ جای تحلیل اقتصادی را نگیرند. از منظر رگولاتور، ادعاهای صنعت باید راستی‌آزمایی شود و هزینه ناکارآمدی نباید به بیمار منتقل شود، اما واقعیت اقتصادی تولید کارا نیز نباید نادیده بماند.

▫️بخش پایانی به تناقض اصلی برمی‌گردد: نمی‌توان هم‌زمان قیمت پایین، پرداخت کم بیمار، منابع عمومی محدود، سود پایین صنعت، کیفیت بالا، دسترسی به داروهای جدید، حفظ داروهای موجود و ذخایر راهبردی کامل را طلب کرد. حکمرانی یعنی شناخت محدودیت‌ها، پذیرش هزینه انتخاب و پاسخگویی در برابر پیامد آن. در کنار پرسش از منافع، باید از مبنای تصمیم صاحب‌اختیار نیز پرسید؛ زیرا «صندلی جلسه، اختیار می‌دهد، اما صلاحیت نمی‌دهد.»

 متن کامل یادداشت اکبر عبداللهی اصل را در لینک زیر در دوشنبه های دارویی بخوانید:
https://doshanbehayedarouei.ir/pharma/31085/

⏺️تلگرام
@pharmondays